Joh.3,7-15 (14/04/2026)
7 Verwonder je niet dat ik zei
‘het is nodig nieuw geboren te worden’.
8 De wind [pneuma/ruach] waait waarheen het zijn bedoeling is.
Je hoort zijn geluid,
maar je weet niet vanwaar hij komt of waarheen hij gaat.
Zo is het met ieder die geboren wordt uit de geest-adem [wind/pneuma/ruach]
9 Nikodemus bleef vragen: “Maar hoe kan dat gebeuren?
10 Jezus antwoordde hem:
“Jij bent een leraar van Israël en je weet dat niet?
11 Amen, amen, ik zeg je:
Wij zeggen dat wat wij weten
en over wat wij gezien hebben, getuigen wij.
Maar ons getuigenis nemen jullie niet aan.
12 Als je al geen vertrouwen stelt
in wat ik zeg over de aardse dingen,
hoe zul je dan vertrouwen als ik spreek over de hemelse?
13 Nooit is iemand opgeklommen naar de hemel
als hij niet uit de hemel is neergedaald.
Zo is de mensenzoon in de hemel.
14 Zoals Mozes in de woestijn de slang heeft omhoog geheven,
zo moet de mensenzoon omhoog worden geheven [op het kruis],
15 opdat al wie vertrouwende ín hem is,
niet verloren gaat,
maar het volle leven heeft.”
De woorden die Jezus gisteren tot Nikodemus richtte, keren vandaag terug, alsof ze tijd nodig hebben om door te dringen. Ze laten zich niet zomaar begrijpen. Ook Nikodemus, vertrouwd met kennis en uitleg, botst hier op een andere weg: geen redenering, maar een uitnodiging tot vertrouwen. Het gaat om durven spreken vanuit wat vanbinnen is geraakt.
“Geboren worden uit de Geest” – of is het de wind? In de taal van de Schrift is het één en hetzelfde: een adem die beweegt, schept en bezielt. Diezelfde levensadem die over de schepping zweefde, wordt de mens ingegeven. Leven uit die bron betekent meebewegen, je laten dragen door een kracht die je niet bezit, maar ontvangt. Waar die ruimte ontstaat, daar worden mensen meer mens en raakt de aarde aan de hemel.
Het is geen gemakkelijke weg. Angst kan blijven knellen, woorden kunnen achterwege blijven. En toch groeit er iets dat sterker is. Wat begon in aarzeling, wordt gaandeweg vertrouwen. De ontmoeting laat zich niet meer ontkennen. Wie eenmaal geraakt is door die stille vriendschap, kan niet voorgoed zwijgen.
