Wil je graag het evangeliecommentaar dagelijks in je mailbox? Schrijf je dan in op onze dagelijkse nieuwsbrief onderaan de homepagina.
Dinsdag (10/11/2026) (– ged. paus Leo de grote)
Lc.17,7-10
[Jezus ging verder tegen zijn leerlingen:]
7 Wie van jullie zal tegen zijn dienaar
die ploegt of het vee hoedt,
wanneer die thuiskomt van het veld,
zeggen: “Kom meteen mee aan tafel.”?
8 Zal hij niet tegen hem zeggen:
“Maak mijn eten klaar,
omgord je en bedien mij, zo lang ik eet en drink.
Daarna kun je zelf eten en drinken.”?
9 Zal hij zijn dienaar bedanken
omdat hij deed wat zijn taak was?
10 Zo is het ook voor jullie:
Wanneer je alles hebt gedaan wat je moest doen,
zeg dan: Wij zijn maar doodgewone dienaars,
wij hebben alleen maar onze plicht gedaan.
Misschien hebben we het wat moeilijk met dat beeld van die heer en dienaar. Dat zijn niet de termen waar wij vandaag nog in spreken. Anderzijds kunnen we er moeilijk naast kijken dat op onze dagen ‘heersen’ nogal bovenaan het lijstje van heel veel mensen prijkt, zij het dan in misschien wat verborgen versies! ‘Dienen’ staat amper nog in het woordenboek – laat staan gewoon tevreden zijn als je je plicht hebt gedaan! Over ‘mijn rechten’ hoor je dagelijks spreken; ook over ‘mijn plichten’?
Jezus’ verhaal hier nodigt uit tot een een-voudig leven: jezelf niet hoger zetten dan je bent en helemaal aanwezig zijn in wat je te doen hebt. Dat is geen ‘slaafse onderdanigheid’, maar jezelf zien als Schepsel tussen de Schepselen om samen het rijk G-ds op te bouwen.
Maandag (9/11/2026) – feest vd kerkwijding vd Lateraanse basiliek
Joh.2,13-22
13 Pesach, het Joodse Paasfeest, was nabij
en Jezus ging op naar Jeruzalem.
14 Op het tempelplein trof hij
de verkopers van runderen, schapen en duiven aan
en ook de geldwisselaars.
15 Hij maakte van touwen een zweep
en dreef allen de tempel uit,
met hun schapen en runderen.
De tafels van de geldwisselaars wierp hij om
en hun munten rolden over de grond.
16 Tegen de duivenverkopers zei hij:
“Doe dat weg van hier!
Maak van het huis van mijn Vader
geen marktplaats!”
17 Zijn leerlingen her-innerden zich
dat er geschreven staat:
De ijver voor jouw huis heeft mij verteerd. [Ps.69,10]
18 Enigen uit de omstaanders ondervroegen hem nu:
“Welk teken kun jij ons tonen
dat je zoiets mag doen?”
19 Jezus antwoordde hen:
“Verwoest het binnenste van deze tempel
en in drie dagen zal ik het doen verrijzen.”
20 Zij zeiden nu:
“Zesenveertig jaar is er aan deze tempel gebouwd
en jij zult hem in drie dagen doen verrijzen?”
21 Maar hij sprak over het binnenste van de tempel
dat zijn lichaam was.
22 Toen hij later uit de doden verrezen was,
her-innerden zijn leerlingen zich
dat hij dit gezegd had,
en zij vertrouwden op de Schrift
en op het woord dat Jezus had gesproken.
Als er íets is wat Jezus is komen verkondigen – met woord én daad – dan is het dat de ‘tempel’, G-ds woonplaats onder de mensen, niet besloten kan worden door stenen muren! ‘Aanbidding in de tempel’, ‘eredienst’, gebeurt dus niet in de eerste plaats in een gebouw, maar ‘op straat’!
Zelf was Jezus ‘G-ds woonplaats’! Dat is de betekenis van wat de theologie later ‘incarnatie’ heeft genoemd: G-d zelf is in de méns komen wonen! En als wij ‘in zijn Geest leven’, dan worden ook wij “tempel van de heilige Geest”, zoals Paulus dat schreef. (1Kor.6,19)
Jezus heeft voor die ‘woonplaats van G-d’ duidelijk veel over. Hij geeft er zijn hele leven aan en hij haalt er de woede van de omstaanders voor op zijn hals. De leerlingen herkenden er een Psalm in – ze waren daar dus duidelijk goed mee vertrouwd; en wij? De zorg om ‘G-ds woonplaats’ ging Jezus heel diep ter harte.
Hoe staat het met ónze ‘ijver voor G-ds huis’? Beseffen wij dat hij ín ons woont, en dat wat wij dus doen of niet doen, wel degelijk iets zegt over G-d?!
Zondag (8/11/2026) – 32ste zondag door het jaar (A)
Mt.25,1-13
1 Dan zal het koninkrijk der hemelen te vergelijken zijn
met tien meisjes die hun lampen namen
en er op uit trokken, de bruidegom tegemoet.
2 Vijf van hen waren dwaas,
de vijf andere wijs.
3 De dwaze namen wel hun lampen mee,
maar geen olie,
4 terwijl de wijzen samen met hun lampen
ook olie in hun kruiken meenamen.
5 Toen nu de bruidegom op zich liet wachten,
vielen ze allen in slaap.
6 Maar midden in de nacht klonk er geroep:
“Kijk! De bruidegom komt!
Trek hem tegemoet.”
7 Toen stonden alle meisjes op
en brachten hun lampen in orde.
8 De dwazen zeiden tegen de wijzen:
“Geef ons van jullie olie,
want onze lampen gaan uit.”
9 Maar de wijzen antwoordden:
“Best niet, er zal immers niet voldoende zijn
voor ons en jullie samen.
Ga liever naar de verkopers
en koop er voor jezelf.”
10 Terwijl ze weg waren om olie te kopen,
kwam de bruidegom aan,
en wie bereid was [klaargemaakt én bereidwillig]
ging met hem naar binnen naar het bruiloftsfeest
en de deur werd gesloten.
11 Later kwamen ook de andere meisjes aan
en zeiden: “Heer, heer, doe open voor ons!”
12 Maar hij antwoordde:
“Ik zeg jullie naar waarheid:
Ik ken jullie niet.”
13 Wees dus wakker!
Want je kent dag noch uur.
“Kijk! De bruidegom komt! Trek hem tegemoet.” Over deze zin alleen al heeft onze eminente Vlaamse mysticus Jan van Ruusbroec een heel boek vol geschreven! Ik stamel hem maar wat achterna – of ik hoop: de Bruidegom tegemoet.
Het kijken gebeurt aan onze kant. je moet er wakker voor zijn. Soms mag je ook liggen slapen, als je maar ‘bereid’ bent wakker gestoten te worden. Dat gebeurt meestal ‘midden in de nacht’, als je er het minst op bedacht bent – en ook er het minst zin in hebt!
Maar híj komt! Het kómen van de bruidegom is aan hem. Dat kan ik niet afdwingen of zelfs maar verhaasten. Maar komen zál hij. Dat is stellig, stelliger wellicht dan mijn paraatheid! Durf ik mijn leven daarop te verwedden? Durf ik mijn lamp dáárop brandend te houden?
Ik weet niet hoe, ik weet niet wanneer, maar het wordt een ontmoeting die onbeschrijfelijk ‘enig’ is: mijn ‘ziel’ mag één worden met de bruidegom. In taal van vandaag: mijn wezen mag één worden met G-d; onze ‘relatie’ wordt zó diep dat ik mag Léven in Hem, en Hij in mij!
Zaterdag (7/11/2026)
Lc.16,9-15
9 Ik zeg jullie:
Maak voor jezelf vrienden
uit de afgod van onge-recht-ig houvast
[onrechtvaardige mammon = al datgene waar je onrechtmatig je vertrouwen op stelt],
zodat ze, wanneer die verdwijnt,
jullie verwelkomen in de eeuwige tenten.
10 Wie betrouwbaar is in het kleinste,
is ook betrouwbaar in het grote,
en wie ongerechtig is in het kleinste,
is ook ongerechtig in het grote.
11 Als jullie dan niet betrouwbaar blijken
ten aanzien van de afgod van ongerechtig houvast,
wie zou dan het waarachtige aan jullie toevertrouwen?!
12 En als jullie niet betrouwbaar blijken
ten aanzien van andermans goed,
wie zou jullie dan het onze geven?!
13 Geen enkele dienaar jan twee heren dienen.
Want ofwel zal hij de ene haten
en de ander liefhebben,
ofwel de ene aanhangen
en de ander verachten.
Je kunt niet God dienen
én de afgod waar je op rekent.
14 Ook de farizeeën hoorden deze dingen
en geldzuchtig als ze waren,
lachten ze hem vierkant uit.
15 Jezus zei tegen hen:
“Jullie rechtvaardigen jezelf
voor de ogen van de mensen,
maar God kent jullie hart.
Wat hoog staat bij de mensen,
is een gruwel in de ogen van God.”
Het gaat erom welk kompas je in je leven volgt. Een met een rechte naald, of een met een on-rechte naald. Het kompas bepaalt de grote richting, maar ook alle kleine stappen. En het kan wel eens gebeuren dat je van je weg afwijkt, maar een ‘recht’ kompas zal je steeds weer de Go(e)de weg wijzen. Een on-recht kompas daarentegen zal je steeds verder van die Go(e)de weg af leiden.
Waardoor laat ik mij (af)leiden? Waarop of op wie stel ik mijn vertrouwen? Welke ogenschijnlijke zekerheid wil ik per se nog achter de hand houden? Kan G-d op míj vertrouwen dat ik ‘rechte – dat is: zíjn – wegen’ ga, en daarnaar terugkeer als ik afgeweken ben?
Vrijdag (6/11/2026)
Lc.16,1-8
1 Jezus zei ook tegen zijn leerlingen
[terwijl de farizeeën en schriftgeleerden meeluisterden]
“Er was eens een rijk man die een huismeester had
die bij hem werd aangeklaagd
omdat hij zijn bezittingen verkwistte.
2 Hij riep hem en zei:
“Wat hoor ik daar over jou?
Geef verantwoording van je bestuur,
want zo kun je geen huismeester blijven.”
3 De huismeester zei nu bij zichzelf:
“Wat moet ik doen,
nu mijn heer mij het bestuur ontneemt?
Om te spitten heb ik niet de kracht
en om te bedelen schaam ik me …”
4 Ik weet al wat ik ga doen,
zodat – wanneer ik ontzet ben uit het bestuur –
ze mij toch in hun huis zullen ontvangen.”
5 En hij riep elk van de schuldenaars van zijn heer bij zich
en vroeg aan de eerste:
“Hoeveel ben je mijn heer schuldig?”
6 Die zei: “Honderd vaten olie.”
Hij antwoordde hem nu:
“Hier is je akte, ga zitten en schrijf vlug: vijftig.”
7 Vervolgens zei hij tegen een ander:
“En jij, hoeveel ben jij schuldig?”
Die zei: “Honderd [grote] maten tarwe.”
Tegen hem zei hij:
“Hier is je akte. Schrijf: tachtig.”
8 De heer prees de oneerlijke huismeester
dat hij doordacht had gehandeld.
Want de kinderen van deze wereld handelen doordachter
dan de kinderen van het licht
ten aanzien van hun tijdgenoten.”
Het gaat helemaal over het goede beheer van bezittingen die aan iemand worden toevertrouwd. Bij die ‘iemand’ had Jezus dus zijn leerlingen voor ogen – wij dus. Bij die ‘bezittingen’ gaat het eigenlijk over alles wat de mens in handen wordt gelegd om het rijk van G-d te realiseren (bemerk de – slechts ogenschijnlijke – tegenstelling!).
Wat ‘goed beheer’ is – en dus zou leiden tot dat ‘rijk van G-d’ – wordt hier ook duidelijk: De huismeester die hier wordt aangeklaagd, deed het eigenlijk niet zo slecht. ’t Is te zeggen: hij kreeg wel degelijk een en ander geregeld. Alleen: het was enkel in zijn eigen voordeel, en niet in het belang van het groter geheel, waarvoor hij eigenlijk was aangesteld!
Jezus hoopt dus op goede huismeesters, die hun verstand, kunde en overleg inzetten, niet voor eigen gewin, maar ten bate van het grote geheel dat het rijk van G-d is.
Zal ík verkwisten wat mij in handen is gegeven? Of zal ik samen met andere ‘kinderen van het licht’ alles inzetten ten Go(e)de?
Donderdag (5/11/2026)
Lc.15,1-10
1 Wie echter dichterbij kwamen om inderdaad te luisteren,
waren allemaal ‘tollenaars en zondaars’ [uitschot in andermans ogen].
2 De farizeeën en schriftgeleerden morden daarover:
“Die daar verwelkomt zondaars en eet met hen!”
3 Daarom vertelde Jezus [drie] gelijkenissen tegen hen:
4 “Wie onder jullie, die honderd schapen heeft
en er één van verliest,
laat niet de negenennegentig alleen achter
en zoekt het verloren schaap,
totdat hij het vindt?
5 En als hij het gevonden heeft,
legt hij het op zijn schouders en is blij!:
6 Als hij thuiskomt
roept hij zijn vrienden en buren samen:
Wees blij samen met mij,
want het schaap dat verloren was,
heb ik gevonden!”
7 Ik zeg jullie:
Zo zal er blijheid zijn in de hemel
om één zondaar die zich toekeert [naar God en zijn mensen],
meer dan om negenennegentig rechtvaardigen
die geen toekeer nodig hebben.
8 “Of welke vrouw, die tien zilveren munten heeft
en er één van verliest,
zal niet een lamp aansteken, het huis vegen
en zorgvuldig zoeken,
totdat ze die vindt?
9 En als zij die gevonden heeft,
roept ze haar vriendinnen en buurvrouwen samen:
Wees blij, samen met mij,
want de zilveren munt die verloren was,
heb ik gevonden!”
10 Ik zeg jullie:
Zo zal er blijheid ontstaan
bij de engelen van God
om één zondaar die zich toekeert.
We vinden dit een mooi Evangelie. En terecht natuurlijk. Hoe bevrijdend dat Jezus ons de boodschap komt brengen dat G-d omziet naar de verlorenen, én nog de daad bij het woord voegt ook! Maar opnieuw duikt hier een lastige vraag op. Hij lijkt ietwat verborgen, maar dat is misschien omdat wij ze liever niet wíllen zien:
Wíl ik wel behoren tot “wie dichterbij komen om inderdaad naar Jezus te luisteren”? Als deze vraag op een onbevangen moment zou gesteld worden, zoals in het commentaar van gisteren nog pas, dan antwoorden we wellicht onmiddellijk: “Ja natuurlijk, niets liever zelfs!” Maar houden we dat antwoord ook aan als we dít stuk Evangelie horen? “Wie echter dichterbij kwamen … allemaal ‘tollenaars en zondaars’.” Ga ik in díe groep staan? Of ga ik die eerder bestempelen als ‘uitschot’ (misschien niet openlijk, maar dan toch in de eerlijkheid van mijn hart)? Maar daarmee ga ik dus eerder aan de kant van ‘de farizeeën en schriftgeleerden’ staan! Wil ik dát?
We komen bijna – of zelfs onvermijdelijk – in een dilemma terecht. Durf ik eerlijk mijn ogen te openen en mij daad-werkelijk toekeren naar Jezus?
Woensdag (4/11/2026) (– ged. Carolos Boromeus)
Lc.14,25-33
25 [Jezus trok verder naar Jeruzalem en]
velen trokken met hem mee.
Hij keerde zich naar hen toe en zei:
26 “Wie dichter bij mij wil komen,
maar zich niet losmaakt
van zijn vader en moeder,
van zijn vrouw en kinderen,
van zijn broers en zussen,
meer nog: van zichzelf,
kan onmogelijk mijn leerling zijn.
27 En wie zijn [op deze weg onvermijdelijke] kruis niet draagt
en mij volgt op mijn weg,
kan onmogelijk mijn leerling zijn.
28 Want wie van jullie die een toren wil bouwen,
zal niet eerst er bij gaan zitten
om de kosten te berekenen
en te weten of hij hem wel zal kunnen afwerken?
29 Anders legt hij misschien het fundament,
maar is niet in staat het werk te voltooien,
en begint al wie dit ziet hem te bespotten:
30 “Die mens begon te bouwen,
maar was niet in staat het te voltooien!”
31 Of welke koning die ten strijde trekt tegen een andere koning,
zal niet eerst er bij gaan zitten
om te beraadslagen
of hij met tienduizend man in staat is
op te trekken tegen de twintigduizend die op hem af komen?
32 Anders zal hij, wanneer ze nog ver zijn,
een gezant uitsturen
en vragen naar de voorwaarden tot vrede.
33 Zo kan elk van jullie
die niet loskomt van alles wat hem toebehoort,
mijn leerling niet zijn.”
Dit is een ernstig stuk ‘Evangelie’ – goed, bevrijdend nieuws! De schrijvers en lezers van dit dagelijkse commentaar behoren tot die “velen die met Jezus meetrekken”. Net tegen ons spreekt Jezus dus over dat “dichterbij komen”. Dat willen we wel, jazeker, heel oprecht, maar toch deinzen we er vaak voor terug ons er werkelijk helemaal aan te geven.
Het ís ook niet gemakkelijk, daar wijst Jezus zélf ons al op. Het is een weg van losmaken uit al het ‘oude’, om ‘nieuwe mens’ te worden. Het is een weg van losmaken van al wie of alles wat ons tegenhoudt om die weg ook daad-werkelijk te gaan. Losmaken doen we als mens per definitie niet zo spontaan. Liever houden we de dingen vast en spelen op zeker.
Echter, net daar zit het ‘goede’, het ‘bevrijdende’ van het Evangelie! Zonder losmaken, is er geen bevrijding. Zonder wegtrekken uit het oude, is er geen nieuw leven!
Bezin maar even eer je begint! Makkelijk is het niet, bevrijdend wel.
