Joh.6,35-40 (22/04/2026)
35 En Jezus zei:
“Ik ben het brood ten leven.
Wie naar mij toe komt, zal geen honger meer hebben,
en wie in mij vertrouwt, zal nooit meer dorst hebben.”
36 “Maar ik heb je al gezegd
dat jullie niet vertrouwen,
ook al hebben jullie mij gezien.
37 Al wie de Vader mij geeft, zal naar mij toe komen,
en wie naar mij toe komt, zal ik onder geen beding verwerpen.
38 Want ik ben van de hemel neergedaald,
niet om mijn eigen wil te doen,
maar de wil van wie mij gezonden heeft.
39 En dit is de wil van wie mij gezonden heeft:
dat ik van allen die hij mij gegeven heeft
niemand verloren laat gaan,
maar hen doe opstaan op de ultieme dag.
40 En dit is de wil van wie mij gezonden heeft:
dat ieder die de Zoon ziet en in hem vertrouwt,
het volle leven heeft
en ik zal hem doen opstaan op de ultieme dag.”
Dat het brood dat Jezus wil geven niet om materieel brood gaat, is duidelijk. Het ‘brood’ staat voor Léven in kracht, volheid en diepte, en raakt aan een diepere honger in ons: naar zin, naar verbondenheid, naar leven dat echt vervult.
Jezus vertrekt bij de herkenbare honger en gaat dan een stap verder. Hij keert de vraag om: niet alleen “wat hebben we nodig?”, maar “waar zoeken we het?”. De mensen zoeken brood, tastbaar en zeker. Wij ook. We zoeken houvast in wat we begrijpen, controleren en vast kunnen houden.
Dan zegt Jezus: “Ik ben het brood.” Geen uitleg, maar een uitnodiging. Dat roept weerstand op, want het verschuift alles. De vraag naar voedsel wordt een vraag naar vertrouwen, naar relatie. Het gaat niet meer om iets wat je kunt nemen, maar om Iemand die zich tot jou richt en zich aan jou geeft om gegeten te worden.
Misschien begint geloven niet bij zekerheid, maar bij het toelaten van die honger. Bij het erkennen dat er in ons een verlangen leeft dat niet zomaar te vullen is en dat ons zachtjes in beweging zet, op zoek naar meer.
