Joh.10,22-30 (28/04/2026)
22 Toen was er in Jeruzalem het Vernieuwingsfeest.
Het was winter.
[Gr.: egkania < Hebr.: chanoeka, ook Lichtfeest genoemd, feest van de (her)inwijding van de tempel in 164 v.Chr., 8 dagen gevierd beginnend op 25ste Kislev = december]
23 Jezus wandelde in de tempel,
in de zuilengang van Salomo.
24 De Joden omringden hem en vroegen:
“Hoe lang hou je ons leven nog in spanning?
Als jij de Gezalfde [Christos/Messiah] bent,
zeg het ons dan vrijmoedig.”
25 Jezus antwoordde hun:
“Ik heb het jullie gezegd,
maar je gelooft het niet.
De werken die ik doe in de naam van mijn Vader,
die getuigen voor mij.
26 Maar je gelooft het niet
omdat jullie niet van mijn schapen zijn:
27 mijn schapen geven gehoor aan mijn stem.
Ik ken ze
en zij volgen mij.
28 En ik geef ze volheid van leven,
in der eeuwigheid gaan ze niet verloren,
en niemand zal ze uit mijn hand roven.
29 Wat de Vader mij gegeven heeft,
is groter dan alles,
en niemand is bij machte
te roven uit de hand van mijn Vader.
30 En ik en de Vader zijn één.”
Dat Jezus zichzelf vergelijkt met een herder, doet nadenken over leiderschap, zeker in een tijd waarin leiders ons zorgen baren. Wat maakt iemand tot een goede leider?
Goede leiders laten zich kennen. Dat klinkt logisch, maar dat is vaak niet wat wij in de wereld zien. Vaak verschuilen leiders zich achter macht en zetten harde middelen in die dodelijk zijn.
Jezus toont een ander leiderschap: de herder die nabij is. Hij spreekt niet vanop afstand, maar komt dichtbij. Zijn gezag ligt niet in dwang, maar in liefde, waarheid en betrokkenheid.
Leiderschap wordt dan iets kwetsbaars. Iemand die zich laat kennen, zich openstelt. Hij spreekt en handelt niet alleen voor zichzelf, maar met het oog op het goede voor allen.
Dat roept ook een persoonlijke vraag op: aan wie vertrouw ik mij toe? Herken ik de stem van Jezus in mijn leven? En durf ik die stem ook te herkennen in jou, wanneer jij mij met gezag aanspreekt?
We mogen ons toevertrouwen aan de liefde – liefde die ons geschonken is en telkens opnieuw geschonken wordt – en aan het leven dat de dood heeft overwonnen.
