Joh.15,12-17 (8/05/2026)
12 Dit is mijn Wijzing:
Dat jullie elkaar daad-werkelijk liefhebben
zoals ik jullie daad-werkelijk heb liefgehad.
13 Geen grotere liefde kan iemand hebben
dan dat hij zijn leven inzet ten bate van zijn dierbaren.
14 Jullie zijn mij dierbaar.
Doe dan wat ik jullie Wijs.
15 Ik noem jullie geen dienaren,
want de dienaar weet niet wat zijn heer doet,
maar ik heb jullie genoemd dierbaren,
omdat ik alles wat ik van de Vader heb gehoord,
heb leren kennen aan jullie.
16 Niet jullie hebben mij uitgekozen,
nee, ik heb jullie uitgekozen.
Ik heb jullie ingezet
om op weg te gaan en vrucht te dragen
– vruchten die blijvend zijn –
en om wat je de Vader ook vraagt in mijn naam,
hij het jullie geeft.
17 Dit is mijn Wijzing voor jullie:
Dat je elkaar daad-werkelijk liefhebt.
Hier worden we persoonlijk aangesproken door Jezus: “Dit is mijn Wijzing: dat jullie elkaar daad-werkelijk liefhebben zoals Ik jullie daad-werkelijk heb liefgehad.” Hij verschuift daarmee alles naar die ene maatstaf: niet zomaar liefhebben, maar zoals hij mij heeft liefgehad.
Dat maakt het tegelijk eenvoudig en veeleisend. Eenvoudig, omdat ik niet zelf moet uitvinden wat liefde precies is; ik mag kijken naar hem. Veeleisend, omdat zijn manier van liefhebben heel concreet wordt: zich naar mensen toebuigen, ruimte geven aan wie klein of gekwetst is, geduld hebben waar ik snel wil oordelen, nabij blijven waar het moeilijk wordt.
Alles wat hij van de Vader ontvangen heeft, deelt hij. Dat opent iets in mij: Ik word binnengebracht in zijn vertrouwelijke omgang met de Vader.
Van daaruit krijgt ook zijn gebod een andere kleur: het is geen druk die op mij ligt, maar een weg die mij wordt getoond en waar ik mag in meegaan. En precies daar, zegt Jezus, groeit iets wat hij “zijn vreugde” noemt. Deze vreugde ontstaat waar ik leef vanuit zijn liefde en ze ook probeer door te geven.
