Joh.21,20-25 (23/05/2026)
20 Petrus keerde zich om en zag de leerling die Jezus erg genegen was hen volgen, degene die bij de maaltijd aan Jezus’ borst had gevraagd:
“Heer, wie is het die jou zal uitleveren?”
21 Toen Petrus hem zag, vroeg hij aan Jezus:
“Heer, wat met hem?”
22 Jezus zei hem:
“Het is jouw zaak niet of het mijn bedoeling is
dat hij blijft tot ik kom.
Jij moet mij volgen.”
23 Zo ontstond onder de leerlingen de gedachte
dat hij niet zou sterven,
maar Jezus had niet gezegd dat hij niet zou sterven,
maar ‘het is jouw zaak niet of het mijn bedoeling is dat hij blijft tot ik kom’.
24 Het is deze leerling die van deze dingen getuigt
en dit alles beschreven heeft.
Wij weten dat zijn getuigenis waar is.
25 Er zijn nog veel andere dingen die Jezus gedaan heeft.
Als ze echter allemaal beschreven zouden worden,
zou – zo denk ik – de wereld te klein zijn
voor de volgeschreven boeken.
De lezing van vandaag brengt ons bij de laatste woorden van de vier Evangelies. Het is opvallend dat er daarna nog zoveel lege ruimte overblijft, alsof de bladzijde bewust open blijft.
Tussen die laatste woorden en de stilte van de lege pagina blijft Jezus ons aankijken.
Petrus kijkt naar de geliefde leerling en vraagt: “Heer, wat met hem?” Hij vergelijkt en zoekt zekerheid over zijn eigen weg. Maar Jezus nodigt hem uit om zich niet te verliezen in de roeping van een ander, maar trouw te blijven aan zijn eigen weg met hem.
Zo spreekt Jezus ook tot ons: we hoeven ons leven niet te meten aan dat van anderen. Elke roeping is uniek.
Misschien is die lege bladzijde aan het einde geen leegte, maar een uitnodiging. Een ruimte die wacht om gevuld te worden met ons geloofsverhaal, stap voor stap, in vertrouwen. De Bijbel eindigt immers nooit definitief. Ze blijft verder klinken in mensen die hun leven verbinden met G-d.
En misschien is het niet onze taak om alles zelf te bedenken of vast te leggen, maar om ons leven te laten leiden, alsof we de pen in G-ds hand leggen.
