Joh.3,16-18 (31/05/2026) 

¹⁶     Want zó lief heeft God de wereld,
       dat hij zijn eniggeboren zoon heeft gegeven,
       opdat al wie vertrouwende ín hem is,
       niet verloren gaat,
       maar het volle leven heeft.
¹⁷     Want God heeft zijn zoon niet in de wereld gezonden
       om die wereld te vonnissen,
       maar opdat ze door hem zou worden bevrijd.
¹⁸     Wie vertrouwend ín hem is,
       wordt niet gevonnist,
       maar wie niet vertrouwt,
       is al gevonnist,
       omdat hij niet heeft vertrouwd
       in de naam van de eniggeboren zoon van God.

Het feest van de Drie-eenheid is eigenlijk een soort apotheose bij de Paastijd. Pasen is zo’n groot en alomvattend feest, dat we zelfs met 50 dagen niet toekomen het helemaal uit te vieren. Dus doen we er nog een dag bovenop waarin we alles in één groot geheel samenbrengen. Het Mysterie van de Drie-eenheid is dus eindeloos rijk en diep en breed.
Laten we vooral niet denken dat het … te denken valt! Wellicht heeft men te vaak geprobeerd het in een (bijna rekenkundig) systeem ‘uit te leggen’, terwijl het over een ondoorgrondelijk Mysterie gaat. Het oorspronkelijke woord dat men daarvoor gebruikte – perichorese (denk aan choreografie!) – weerspiegelt daar wel iets van. De beste vertaling die je daar zou kunnen van maken zou iets zeggen als ‘dansende doordringing’!
Het Evangelie noemt dit Mysterie hier in één woord (Woord!): Liefhebben.