Lc.6,43-49 (12/09/2026)
43 “Want een goede boom brengt geen rotte vruchten voort,
en een rotte boom geen goede vruchten.
44 Want iedere boom wordt gekend aan de eigen vruchten.
Want van doornstruiken verzamelt men geen vijgen
en van braamstruiken oogst men geen druiven.
45 Een goed mens brengt goede vruchten voort
uit de schat van zijn goede hart;
een verdwaasd mens brengt dwaze vruchten voort
uit de schat van zijn verdwaasd hart.
Want waar het hart van vol is, spreekt de mond.
46 Wat roep je mij “Heer, Heer!”
en doe je niet wat ik zeg?
47 Ieder die naar mij komt
en mijn woorden hoort en doet –
ik zal je tonen op wie hij gelijkt:
48 Hij is als iemand die een huis bouwt
en het fundament graaft, uitdiept en grondvest op een rots.
Er kwam een overstroming en de rivier beukte tegen dat huis,
maar die was niet bij machte het te doen wankelen,
want het was gefundeerd op de rots.
49 Maar wie ze gehoord heeft en níet doet,
is als iemand die een huis bouwt
los op de grond, zonder fundament.
De rivier beukte tegen dat huis
en het stortte onmiddellijk in.
Het werd een puinhoop.”
Bij elk voorbeeld dat Jezus hier aanhaalt, is onze eerste reactie eigenlijk zoiets als: Ah ja, natuurlijk.
Ook in de toepassing die erop volgt, over het bouwen van een huis, weten we nog wel: Ah ja, natuurlijk.
Maar zeggen we het ook tegen onszelf als we voor de keuze staan ‘rotte of goede vruchten voort te brengen’, of met een goed of verdwaasd hart te leven?
En wat als we het huis van ons leven willen opbouwen? Zeggen we dan ook: Ah ja, natuurlijk zal ik dat doen ‘op grond van’ G-ds Woord? Met alleen een vroom aanroepen van de Heer, zijn we blijkbaar nog geen leerling van Jezus.
‘Geen woorden maar daden’ … Wéér een spreuk uit de Bijbel.
