Lc.9,18-22 (25/09/2026)
18 Op zekere dag was Jezus aan het bidden
op een eenzame plek.
Zijn leerlingen waren bij hem
en hij vroeg hun:
“Wie zeggen de mensen dat ik ben?”
19 Zij antwoordden:
“Johannes de doper, anderen Elia,
en nog anderen dat een van de vroegere profeten is opgestaan.”
20 “Maar jullie, vroeg Jezus, wie zeggen jullie dat ik ben?”
Petrus antwoordde:
“De gezalfde [christos / messiah] van God!”
21 Maar hij drukte hen met klem op het hart
dit aan niemand te zeggen.
22 “Eerst zal de mensenzoon veel moeten lijden
en door de oudsten, hogepriesters en schriftgeleerden
verworpen en gedood moeten worden
en op de derde dag opgewekt zijn.”
We begrijpen dit Evangelie spontaan (t.t.z. dat is: gekleurd door jarenlange uitleg in die zin) alsof Jezus hier de bredere groep mensen en dan de leerlingen een soort test afneemt. Dat impliceert dat hij het antwoord zelf vooraf al weet.
Maar louter uit de tekst kun je dat niet afleiden! Hij stelt een vraag! Het is dus even rechtmatig om te concluderen dat hij zelf ook het antwoord niet zomaar vooraf wist.
Naar mijn aanvoelen onderschatten we meestal de rol van het gebed in het leven van Jezus. We meten hem meestal nogal een aureool aan van alles weten en alles kunnen, en dan zal zijn gebed niet veel meer zijn dan een gezellig onderonsje met zijn Vader. Maar waarom zou dat? Als Jezus ten volle méns was, zal hij dan niet – net zoals wellicht iedereen van ons – ook wel geworsteld hebben met zijn plaats en taak in de wereld en wat G-d van hem verwachtte? Ook wat mensen – en al zeker vrienden – daarover zeggen doet er wel degelijk toe! Soms zien zij dat beter dan jijzelf. Spreken met G-d en spreken met je medemensen zijn voor élke mens complementair om onze roeping in deze wereld te ontdekken … en te vervullen.
