Lc.11,1-4 (7/10/2026) 

¹      Eens was Jezus ergens aan het bidden. 
       Toen hij opgehouden was,
       vroeg een van zijn leerlingen:
       “Heer, leer ons bidden,
       zoals Johannes dat ook aan zijn leerlingen geleerd heeft.”
²      Hij zei hen:
       “Telkens wanneer jullie bidden,
       zeg dan:
       Vader,
       laat geheiligd worden jouw naam,
       laat komen jouw koninkrijk.
³      Geef elke dag weer
       ons brood voor de komende dag,
⁴      en vergeef ons onze verwijdering [zonde]
       – zelf vergeven wij ieder die ons iets schuldig is –
       en laat ons niet ingaan op beproeving.”

We lezen hier de basis van wat wij vandaag nog steeds kennen als ‘het Onzevader’. Bij Matteüs lezen we een licht andere versie (Mt.6,9-13). En de traditie heeft er dan de versie van gemaakt die wij ook vandaag bidden.
Waar wij zeggen “ons dagelijks brood”, kan dat ook vertaald worden met “ons brood voor de komende dag”, of “het nodige brood”. In die vertaling klinkt meer de verwijzing door – die door Jezus ongetwijfeld zo is bedoeld – naar het volk dat door de woestijn trok en morde dat het geen eten had. G-d antwoordde daarop met het ‘manna’, het ‘brood uit de hemel’ dat verspreid lag over het kamp. Men mocht er zoveel van verzamelen als nodig was voor de komende dag, maar niet meer, omdat het volk er moest leren op te vertrouwen dat G-d er de volgende dag óók zou in voorzien.
Neem deze gedachte mee als je vandaag weer het Onzevader bidt. “Geef ons heden ons dagelijks brood” is eigenlijk niet zozeer een vráág, maar een uiting van ons vertrouwen!