Lc.12,1-7 (16/10/2026)
1 Intussen was een ontelbare menigte samengestroomd
die elkaar bijna verdrong.
Maar hij begon eerst tegen zijn leerlingen te zeggen:
“Neem jezelf in acht voor de gist van de Farizeeën.
Deze is dubbelzinnig.
2 Maar niets wat nu verhuld is,
zal niet onthuld worden,
of wat verborgen is,
zal niet bekend worden.
3 Al wat je in het duister hebt gezegd,
zal in het licht worden gehoord,
en al wat je binnenskamers in het oor hebt gefluisterd,
zal van de daken worden verkondigd.
4 Ik zeg jullie, mijn vrienden:
Wees niet bang
voor wie het lichaam doden,
maar daarna niets ergers kunnen doen.
5 Vrees veeleer hem die,
nadat je bent gedood,
de volmacht heeft
in de [gehenna] te werpen.
6 Worden vijf mussen niet verkocht voor een paar centen?
Toch is er niet één vergeten
voor Gods Gelaat.
7 Zelfs de haren van jullie hoofd
zijn alle geteld.
Wees dus niet bang!
Méér dan mussen zijn jullie gedragen!
Jezus richt zich hier expliciet tot zijn leerlingen. Hij nodigt hen uit tot voorzichtigheid, bekering en vertrouwen. Hij adviseert hen op hun hoede te zijn voor hypocrisie, maar laat ook voelen dat ze niet bang hoeven te zijn. Nee, hij belooft ze geen rimpelloos leven, geen leven zonder gevaar of tegenslag. Maar hij laat hen zien hoe G-d werkelijk is: als een Vader die zo dichtbij is dat zelfs de haren op hun hoofd geteld zijn. Niets van wat ze meemaken ontgaat hem. Als dit waar is voor de leerlingen, is het dan ook niet zo voor ons?
Natuurlijk kan het er heftig aan toe gaan in het leven. Als leerling van Jezus ben je immers gewoon deel van deze wereld, met al haar pijn, geweld en onbegrip. Maar er mag vooral rust zijn — rust omdat je je gedragen weet door degene die jou door en door kent.
Juist te midden van alle onzekerheden blijft die ene zachte oproep van Jezus klinken: "Wees niet bang." Want wie weet dat hij geliefd is, echt gezien wordt en veilig is bij G-d, hoeft niet meer te vrezen voor het duister. Die mag gewoon voluit en vrij leven in Liefde.
