Lc.12,49-53 (22/10/2026)
49 “Vuur ben ik komen werpen in de wereld,
en hoe verlang ik dat het al oplaait!
50 Ik moet in een doop worden ondergedompeld
en hoe ben ik erop gespannen
tot die is volbracht.
51 Denken jullie dat ik vrede op aarde ben komen brengen?
Nee, zeg ik jullie! Niets anders dan verdeeldheid!
52 Vanaf nu zullen vijf in één huis verdeeld zijn:
drie tegen twee, twee tegen drie.
53 Verdeeld zullen zijn
vader tegen zoon en zoon tegen vader,
moeder tegen dochter en dochter tegen moeder,
schoonmoeder tegen haar schoondochter en schoondochter tegen haar schoonmoeder.”
In de beeldvorming rond Jezus zijn we nogal gewoon gemaakt aan een erg ‘brave’, zeg maar ‘zoete’ Jezus. Nochtans zijn er meerdere passages in het Evangelie te lezen waarin hij behoorlijk temperamentvol uit de hoek kon komen, en helemaal geen ‘peis en vree’ verkondigt. Zoals hier bijvoorbeeld.
Het ‘vuur’ waar hij van spreekt, zou je kunnen begrijpen als het innerlijk vuur, de Geest, van waaruit hij – en wij – zijn leven leidt (én lijdt). En hoewel het er natuurlijk toch in aanwezig is, is het hier niet dat wat hij bedoelt. Dat lezen we in het vervolg.
Het gaat erom dat zijn boodschap – waar die in volheid wordt verkondigd, en vooral gedáán – ook wel tegenstand, moeite en pijn, en dus heftigheid zal teweegbrengen. Ook felle meningsverschillen tussen mensen die voor de rest wel op elkaar betrokken zijn, kunnen aan de orde van de dag zijn.
Lastige dingen …, waar we meestal liefst ver van af blijven. Geen wonder dat mensen er maar liever een ‘zoete’ Jezus van maakten. Maar verdoezelen wij daarmee niet de kracht van zijn boodschap en daad-werkelijk oproep aan ons?
