Mc.3,20-21 (24/01/2026)
20 Hij ging naar huis
en opnieuw kwam er zoveel volk samen
dat ze geen kans hadden om te eten.
21 Toen zijn verwanten dit hoorden,
gingen ze naar hem toe om hem mee te nemen,
want men zei dat hij buiten zijn zinnen was.
Ben je ‘buiten je zinnen’ als je je eten laat staan om anderen te helpen? Eigenlijk wel! Ons lichaam – dat toch het fantastische instrument is waardóór wij anderen kunnen helpen – heeft wel degelijk voedsel nodig om te kunnen blijven functioneren. Al te lichtzinnig mogen we dus echt niet ons eten laten staan, ook niet met de ogenschijnlijk mooie argumentatie ‘er voor anderen te willen zijn’.
Maar het gebeuren met Jezus toont ons wel dat er een punt kan komen waar het op een cruciaal onderscheiden aankomt. Het is van dezelfde orde als het punt waarop Jezus besefte dat, als hij verder ging met zijn verkondiging zoals hij bezig was, dat zou uitlopen op zijn dood – en dat hij daar toen ook voor gekozen heeft.
‘Buiten je zinnen’ neem je dus beter niet zo’n beslissing, zelfs niet ‘lichtzinnig’, alleen weloverwogen en vanuit een diep roepingsbesef. Alle andere keren … moet je eten!
