Mc.6,7-13 (5/02/2026)
7 Jezus riep nu de twaalf bij zich.
Hij begon hen twee aan twee uit te zenden [aposteloo]
en gaf hun volmacht over nog niet gereinigde geesten.
8 Hij droeg hun op
dat ze niets mee zouden nemen op weg
dan alleen een stok;
geen reiszak, geen brood, geen geld.
9 Sandalen mochten ze wel dragen,
geen extra kleren.
10 Hij zei tegen hen:
“Waar je ook onderdak krijgt in een huis,
verblijf daar tot je weer verder gaat.
11 En overal waar ze jullie niet ontvangen
en niet naar jullie luisteren:
trek daar weg
en schud het stof van je voeten
als een getuigenis tegen hen.”
12 Ze gingen op weg
en verkondigden [de bevrijdende boodschap]
zodat ze zich zouden bekeren.
13 Ze dreven veel demonen uit,
zalfden veel zieken met olie
en heelden hen.
Als we wat vaak op die helingskracht terugkomen, dan ligt dat niet aan ons, maar aan … het Evangelie! Het staat er nu eenmaal. Ook dit stukje begint en eindigt ermee! Herlees maar eens v.7 en 13. Al wat ertussen staat heeft dus daarmee te maken en mogen we eigenlijk niet afzonderlijk lezen. Dat wat ertussen (v.8-11) staat is ‘de weg’ waarlangs die helingskracht G-d de wereld wil laten binnenstromen.
Het kan romantisch lijken, maar daarmee ontdoen we het ongetwijfeld van z’n zeggingskracht. Nee, de werkelijkheid ervan is zeker niet romantisch. Ga maar eens, zonder voorzieningen voor onderweg, zonder materieel goed om op te rekenen. Heb je dat al opgemerkt: alleen de stok en de sandalen mogen, de rest niet. Het zijn alleen de dingen die we nodig hebben om te gáán, niet om in ons eigen behoud te voorzien!
Maar Jezus belooft het ons – of eigenlijk meer nog: hij draagt het ons op! –: wie zó gaat, zal vaststellen dat hij/zij “veel demonen kan uitdrijven en zieken helen”! Zouden Christenen vandaag – ik dus – zich daar beter niet wat meer op toeleggen?
