Mc.7,24-30 (12/02/2026)
24 Jezus vertrok van daar [Galilea]
en ging naar het [niet-Joodse] grensgebied van Tyrus en Sidon.
Hij trok er in een huis
en wilde niet dat iemand het wist.
Maar hij kon moeilijk verborgen blijven.
25 Een vrouw
van wie het dochtertje last had van een nog niet gereinigde geest,
kwam naar hem toe
en viel aan zijn voeten neer.
26 Die vrouw was een Helleense van Syro-Fenicische afkomst
[dus niet-Joods, ‘heidens’].
Zij vroeg hem de demon uit haar dochter te verdrijven.
27 Maar Jezus zei haar:
“Laat eerst de kinderen [= Joden] verzadigd worden!
Want het is niet goed het brood van de kinderen te nemen
en dat naar de hondjes [= ‘heidenen’] te werpen.”
28 Maar zij antwoordde hem:
“Toch wel, Heer,
want ook de hondjes eten onder de tafel
van de kruimels van de kindjes!”
29 Nu zei Jezus haar:
“Omwille van deze woorden: ga heen;
de demon is uit je dochter weggegaan.”
30 De vrouw ging naar huis
en vond het kind in haar bed;
de demon was weggegaan.
Vandaag ontmoet Jezus een Syro-Fenicische vrouw. Op onbekend terrein, voorbij de grens van Israël, ontmoet hij die vrouw met migratie-achtergrond. Ze is vastberaden de hulp van Jezus in te roepen want haar kind is zodanig in de ban van iets kwaads dat haar leven dreigt te ontsporen. Geen evidente onderneming. In deze interculturele ontmoeting moeten heel wat barrières worden overwonnen: man/vrouw, jood/heiden, autochtoon/allochtoon en in elk van deze lijkt de vrouw het onderspit te delven. Jezus wimpelt haar vraag af, spelt haar zelfs de les met de boodschap dat ze haar plaats moet kennen. Respect voor andersdenkenden klinkt hier niet echt. De vrouw begrijpt dat hij daarin ten gronde zijn eigen boodschap tegenspreekt en spreekt er hem op aan. Ze slaagt erin hem te laten zien dat de boodschap die hij uitdraagt niet zo exclusief (bekrompen) kan zijn. Hij laat zich corrigeren, bewaakt niet angstvallig zijn eigen grenzen, maar laat zich raken door de nood van anderen.
