Mt.18,1-5.10 (2/10/2026)

1      Op dat ogenblik kwamen de leerlingen bij Jezus
       en vroegen hem:
       “Wie is eigenlijk de grootste in het koninkrijk der hemelen?”
2      Jezus riep een kindje bij zich,
       zette het in hun midden
3      en zei: “Amen, ik zeg jullie:
       Als je je niet omkeert
       en wordt als de kindjes,
       zul je het koninkrijk der hemelen zeker niet binnengaan.
4      Wie dus zichzelf zo gering maakt als dit kindje,
       die is de grootste in het koninkrijk der hemelen,
5      en wie één zo’n kindje in zich opneemt in mijn naam,
       neemt mij in zich op.”

10     Let op dat je niet één van deze kleinen minacht.
       Want ik zeg jullie:
       Hun engelen in de hemelen aanschouwen voortdurend
       het Gelaat van mijn Vader in de hemelen.

Van Genesis tot Openbaring zijn engelen alomtegenwoordig. Zo ook in het leven van Jezus — van conceptie tot de kribbe, van doodsstrijd tot opstanding — en in de jonge kerk, waar ze de gevangenisdeuren openen voor de apostelen, Filippus begeleiden op zijn missie en Paulus aanmoedigen op zijn reis naar Rome…
Engelen?
Ze spelen al eeuwenlang verstoppertje in onze kathedralen, als getuigen van generaties gelovigen. Ze bevolken de doeken van de 'grote meesters' en de etalages van souvenirwinkels, en lenen hun vleugels aan kinderen in levende kerststallen … Ze fluisteren ons lofprijzingen toe, van de psalmen tot de Eucharistie.
Ze zijn zo aanwezig in ons leven, en tegelijk zo discreet, dat we het risico lopen ze te vergeten. Misschien houden we zelfs op in hen te geloven, omdat we ze hebben verbannen naar de folklore van onze kindertijd.
Maar Jezus roept ons juist op om weer kinderlijk te worden — niet kinderachtig, maar kinderlijk in de zin van een kinderlijke onschuld behouden, waarin we G-d 'toelaten' ons lief te hebben.
Word als kinderen, en durf er maar op te vertrouwen: beschermengelen bestaan!

Het onderweghuis

logo
  Het Onderweghuis
  Grote Baan 121
  2235 Hulshout
  BE47 9796 4400 0280