Joh.8,21-30 (24/03/2026)
21 Opnieuw zei Jezus tegen hen [de farizeeën en schriftgeleerden]:
“Ik ga heen en jullie zullen mij zoeken,
maar in je zonden zul je sterven.
Waar ik heen ga, kunnen jullie niet komen.”
22 De Joden zeiden daarop:
“Hij zal toch niet zichzelf doden,
omdat hij zegt ‘waar ik heen ga, kunnen jullie niet komen’?”
23 Jezus zei hen:
“Jullie zijn uit de beneden-dingen,
ik ben uit de boven-dingen;
jullie zijn van deze wereld,
ik ben niet van deze wereld.
24 Ik heb jullie dus gezegd
dat je zult sterven in je zonden,
want als je er niet op vertrouwt dat ‘ik-ben’
zul je sterven in je zonden.”
25 Ze vroegen hem nu: “Wie ben jij dan?”
En Jezus zei:
“Wat ik van het begin al tegen jullie zei!
26 Veel heb ik over jullie te zeggen en te oordelen.
Degene die mij gezonden heeft is waarachtig
en wat ik van hem gehoord heb,
zeg ik tot de wereld.”
27 Zij herkenden niet dat hij hen over de Vader sprak.
28 Dus zei Jezus verder:
“Wanneer jullie de mensenzoon omhoog zullen hebben geheven,
dan zullen jullie herkennen dat ‘ik-ben’
en dat ik niets doe uit mezelf,
maar dat ik uitspreek
wat mijn Vader mij geleerd heeft.
29 Die mij gezonden heeft, is met mij;
de Vader heeft mij niet alleen gelaten,
omdat ik altijd doe wat hem lief is.”
30 Toen hij zo sprak,
gingen velen hun vertrouwen stellen in hem.
Al zo lang ik het Evangelie lees, struikel ik over de laatste zin van deze passage (v.30) Zijn dit soort woorden van Jezus nu de meest inspirerende om in hem te gaan geloven? Ik vind dat er wel andere zijn die dat meer doen! Ik heb te doen met ‘de farizeeën en schriftgeleerden’ die het hiermee moeten stellen.
Ook zie ik geen heil in wat sommigen hieruit beweren dat vertrouwen in Jezus niet gaat om begrijpen, maar om blindelings geloven. Aangezien G-d ook ons verstand geschapen heeft, vind ik dat een valse tegenstelling. Wij mogen – eigenlijk dus: moeten – ook ons verstand gebruiken als we het over ons geloof hebben!
Maar ik geraak er vandaag dus niet uit. Jezus spreekt hier immers geen verstandstaal. Wel spreekt hij Mysterietaal – en dat is heel wat anders dan onbegrijpelijke taal. Alleen moet je dat anders benaderen: schroomvol, luisterend, de resonantie voelend … Het is de resonantie van enerzijds te durven beseffen dat wij inderdaad zondige mensen zijn, maar anderzijds ook dat wij nooit alleen worden gelaten door de liefhebbende Vader.
