Joh.6,44-51 (23/04/2026)
44 Niemand is bij machte naar mij toe te komen
als de Vader, die mij zendt, hem niet trekt,
en ik zal hem doen opstaan op de ultieme dag.
45 Bij de profeten staat geschreven:
En allen zullen door God onderricht zijn. [Jes.54,13]
Ieder dus die naar de Vader luistert en leert,
komt naar mij toe.
46 Niet dat iemand de Vader heeft gezien!
Enkel degene die van God komt,
heeft de Vader gezien.
47 Amen, amen, ik zeg jullie:
Wie in mij vertrouwt, heeft het volle leven.
48 Ik ben het brood van het leven.
49 Jullie voorvaderen hebben het manna gegeten in de woestijn,
maar zijn [toch] gestorven.
50 Ziehier het [ware] brood dat uit de hemel neerdaalt:
ieder die hiervan eet, zal niet sterven.
51 Ik ben het levende brood
dat uit de hemel is neergedaald.
Als iemand van dit brood eet,
zal hij in volheid leven.
Het brood dat ik zal geven voor het leven van de wereld
is mijn vlees [lichaam].
“Het is de Vader die je trekt,” zegt Jezus – een uitnodiging om ons te laten richten op en te laten trekken door G-d.
Dat schuurt. Het initiatief om te geloven lijkt niet bij ons te liggen. We worden uitgenodigd om ons toe te vertrouwen aan iets wat we niet beheersen. Het is zoals met het manna in de woestijn: je kunt het niet oppotten, je kunt het alleen vandaag ontvangen, in het vertrouwen dat het er morgen weer zal zijn.
Ontvangen kan je echter alleen met lege handen. Je moet loslaten, je zekerheden loslaten. Zo ontstaat er een lege ruimte klaar om door een ander gevuld te worden. Het maakt ons afhankelijk — Is het daar dat het wringt??
Jezus biedt zichzelf aan als levend brood: als liefde die geleefd wil worden. Wie daarvan eet, kiest niet voor controle, maar voor vertrouwen; niet voor vasthouden, maar voor geven. Geloven is immers geen bewijs van kracht, maar een stille beweging van openheid. Geen grijpen, maar ontvangen. Geen zeker weten, maar zich toevertrouwen — stap voor stap.
