Joh.14,21-26 (4/05/2026)
21 Wie mijn wijzingen waar maakt,
die is het die mij daad-werkelijk liefheeft.
En wie mij daad-werkelijk liefheeft,
hem(/haar) zal mijn Vader daad-werkelijk liefhebben.
En ik zal hem daad-werkelijk liefhebben
en mijzelf aan hem openbaren.
22 Judas, niet die van Keriot, vroeg hem:
“Heer, hoe komt het dat je je wel aan ons zult openbaren
en niet aan de wereld?”
23 Jezus antwoordde hem:
“Als iemand mij liefheeft,
zal hij mijn woord be-waren [= vasthouden door waar te maken]
en mijn Vader zal hem liefhebben,
en wij zullen bij hem komen en ons verblijf bij hem maken.
24 Wie mij niet liefheeft,
maakt mijn woorden niet waar.
En het woord dat je hoort, is niet míjn woord,
maar dat van mijn Vader, door wie ik gezonden ben.
25 Deze dingen heb ik tegen jullie gezegd
terwijl ik bij jullie verbleef.
26 Later zal de medestander,
de heilige Geest die de Vader zal zenden in mijn naam,
jullie alles leren
en in her-innering brengen wat ik tegen jullie heb gezegd.
Waarom hebben wij de indruk dat sommige mensen rondom ons het wél zien, en andere niet? – En dan kun je bij dat ‘het’ denken aan geloof, maar ook aan diepgang, inzicht, engagement, de nood van de ander, de mens als mede-mens, …
Jezus – toen al! – geeft er een glashelder antwoord op: de Liefde. Het is de Liefde die G-ds droom met de mensen wáár maakt – wat ‘gewoon’ andere woorden zijn voor: G-ds woord be-waren.
Liefde schrijven we best wel met een hoofdletter, omdat het niet gaat over een abstract idee, of over de eindeloos bezongen romantische liefde die in eerste instantie vooral naar zichzelf wijst, maar om een Liefde zoals G-d ons die voorleeft, ‘ten voeten uit’ in Jezus: een Liefde die zich daad-werkelijk geeft aan de ander. Liefde die zich niet verdaadwerkelijkt, is eigenlijk geen liefde …
Déze Liefde is dus goddelijk! Kunnen wij, mensen, dat dan wel? Toch wel – minstens ernaar op weg gaan – omdat de Vader ons óók de Geest gezonden heeft, die ons alles zal leren – ook de Liefde (met grote L.)!
