Joh.14,27-31a (5/05/2026)
27 Vrede laat ik jullie na.
Míjn vrede geef ik jullie, niet zoals de wereld die geeft.
Ik geef haar jullie,
laat je hart dus niet verontrust raken
en wees niet bang!
28 Je heb gehoord dat ik jullie zei:
Ik ga heen en kom naar jullie terug.
Als je mij daad-werkelijk zou liefhebben,
zou je verheugd zijn dat ik naar de Vader ga,
want de Vader is groter dan ik.
29 En ik zeg jullie dit vóór het gebeurt,
opdat wanneer het gebeurt, je zou vertrouwen.
30 Veel zal ik met jullie niet meer kunnen bespreken,
want de heerser van deze wereld komt.
Hij heeft geen macht over mij,
31 maar zo zal de wereld leren kennen
dat ik de Vader liefheb
en handel zoals de Vader mij gewezen heeft.
“Vrede laat ik jullie na.”
Is dat zo? Dat is er zo niet aan te zien, als je naar de wereld kijkt! On-vrede alom, zowel op het geopolitieke als op het heel persoonlijke niveau.
Toch wijst Jezus ons een weg naar vrede. Hij ís een weg naar vrede. We kunnen ons er snel van af maken met te zeggen: “Als iedereen zou leven zoals hij, zou er wel vrede zijn.” Hoe wáár dit ook is – en het helpt met er alvast zélf mee te beginnen! – het is te simplistisch als je niet peilt naar de diepere wortel ervan.
Die diepere wortel is de innige verbinding van Jezus met zijn Vader, die hij ook ons aanreikt. Het is die verbinding die ons met vertrouwen in het leven doet staan; en vertrouwen staat diametraal tegenover angst. Als wij éindelijk onze angst kunnen laten varen – angst om tekort te komen, angst voor het vreemde van de ander, angst voor … – dan zal éindelijk ons hart niet meer bij van alles en nog wat verontrust raken, en zullen wij ook ophouden te denken dat wij ónze vrede kunnen pakken door iets van een ander af te pakken.
De vrede van Jezus begint in een te-vrede-n hart – en dát bouwt wereldvrede … Vandaag mee te beginnen!
