Joh.15,9-11 (7/05/2026)
9 Zoals de Vader mij daad-werkelijk heeft liefgehad,
zo heb ik ook jullie daad-werkelijk liefgehad.
Verblijf in mijn liefde.
10 Als je mijn Wijzingen be-waart [= behouden door waar te maken],
zul je in mijn liefde verblijven,
zoals ik ook de Wijzingen van mijn Vader heb be-waard
en in zijn liefde verblijf.
11 Ik heb deze dingen tegen jullie gezegd
opdat mijn vreugde in jullie zou verblijven
en jullie vreugde vol zou worden!
En Jezus’ redevoering gaat verder. Hij verwoordt hier heel eenvoudig waar het om draait: “Verblijf in mijn liefde.” Dit is geen extra opdracht bovenop alles wat het leven al vraagt, maar een uitnodiging om te leven vanuit dat wat er reeds is: zijn liefde als grond van ons bestaan. En zijn liefde voor ons is op zijn beurt gegrond in de liefde die de Vader hém toedraagt. In die stroom mogen wij ons opgenomen weten, nog voor we ons daarvan bewust zijn!
“Verblijven” krijgt daardoor een andere betekenis. Het gaat minder om actie of inspanning, maar wel om aanwezigheid. Verblijven in de liefde wordt zo thuiskomen in jezelf, als in een innerlijke ruimte waarin je mag ademen.
De vraag verschuift daarmee ook van: ‘Doe ik genoeg, ben ik liefdevol genoeg, houd ik het vol?’ naar: ‘Durf ik mij toe te vertrouwen aan die liefde die mij al omvat? Kan ik erin blijven, ook wanneer ik mezelf niet volledig begrijp of wanneer het leven onrustig is?’
Jezus verbindt dat met vreugde, niet luid of oppervlakkig, maar als een stille onderstroom. Zo krijgt geloof iets heel eenvoudigs en tegelijk iets heel existentieels: je laten raken, je laten dragen, en daarin verblijven.
