Joh.16,23b-28 (16/05/2026)
23b Amen, amen, ik zeg jullie:
Al wat je de Vader vraagt [je verlangen uitspreken] in mijn naam,
zal hij je geven.
24 Tot nu toe hebben jullie niets gevraagd in mijn naam!
Verlang, en je zult ontvangen,
opdat je vreugde vervuld wordt.
25 Ik heb in beelden tegen jullie gesproken,
maar er komt een uur
waarop ik niet meer in beelden zal spreken,
maar vrijmoedig jullie over de Vader zal verkondigen.
26 Op die dag zul je in mijn naam verlangend vragen
– ik hoef dat niet meer te doen voor jullie,
27 want de Vader houdt zelf van jullie
omdat jullie van mij hebben gehouden
en hebben geloofd dat ik van de Vader ben uitgegaan.
28 Ik ben van de Vader uitgegaan
en ben in de wereld gekomen;
nu verlaat ik de wereld weer
en ga naar de Vader.”
Voor mezelf weet ik het zeker, en ik durf er ook voor alle lezers van dit commentaar van uitgaan, dat we wel degelijk wél al een en ander hebben gevraagd aan de Vader. Én helaas ook dat we dat zeker niet altijd hebben gekregen!
Wat staat hier dan eigenlijk? Wat bedoelt Jezus toch?
Tastend zoek ik naar een antwoord …
Een spoor daarvan lijkt mij te vinden in de ‘kwalitatieve kleur’ van het woord ‘vragen’.
Bekend is het feit dat wij vaak – t.a.v. G-d of iemand anders – met ‘vragen’ eigenlijk bedoelen: eisen wat wij zelf van tevoren al hebben bedacht. Dat is een soort vraag die eigenlijk geen ruimte laat voor wat het werkelijke antwoord zou kunnen zijn.
Misschien minder bekend is de ‘kleur’ die in dit Evangelie in dat woord zit: Borrelt onze ‘vraag’ op uit een ‘verlangen’? Verlangen komt uit een veel dieper register van onszelf dan ons verstand. Verlangen ontspringt eigenlijk aan een liefde die wij – al of niet – toedragen aan G-d. Een ‘vraag’ zou dus in wezen een uiting moeten zijn van ons ‘verlangen’ één te zijn met hem, onze wil te laten samenvallen met de zijne.
En aangezien G-ds verlangen uitgaat naar de mens, zál hij ons de weg naar ‘het antwoord’ wijzen!
