Lc.2,16-21 (1/01/2026)
16 Zo haastten zij [de herders] zich
en vonden Maria en Jozef
en het pasgeboren kindje,
liggend in een voedertrog.
17 Toen ze dit zagen,
maakten zij alom bekend
het woord [het scheppingsgebeuren] dat hun over dit kindje was gezegd.
18 Al wie het hoorde,
verwonderde zich
over wat de herders tegen hen zeiden.
19 Maria bewaarde al deze woorden [heel dit scheppingsgebeuren]
en bracht ze samen en overwoog ze in haar hart. [symballein]
20 De herders keerden terug,
God verheerlijkend en prijzend
voor alles wat ze gehoord en gezien hadden,
precies zoals het hun was gezegd.
21 Toen de acht dagen tot de besnijdenis vervuld waren,
kreeg het kindje de naam Jezus [God redt],
zoals hij genoemd werd door de boodschapper
voordat hij in de moederschoot ontvangen werd.
“Maria bewaart de woorden in haar hart.” Het zijn de woorden die de herders haar doorgeven over het kind: dat hij een redder zal zijn. Zij koestert ze, niet om ze vast te houden, maar om ze te laten rijpen. Want begrijpen vraagt tijd. Geloven is geen ogenblik, maar een weg.
Via Maria laat het Evangelie zien dat inzicht groeit, langzaam en vaak in stilte. Het vraagt andere ogen. Juist eenvoudige herders gaan daarin voorop: zij hebben geen vastomlijnde theorieën, maar laten zich raken door wat hun overkomt — een boodschap van hoop. Maria verwondert zich, denkt na en bewaart wat zij ziet en meemaakt … tot zichtbaar wordt wie deze jongen is. Hij groeit in wijsheid en wordt mens – vrij en verbonden –, niet langer alleen haar kind, maar een mens, beeld van G-d.
Waar eenvoud ontstaat, waar kwetsbaarheid erkend wordt, daar kan ervaren worden hoe liefde alles anders maakt. Die weg is Jezus gegaan. Hij is de vleesgeworden zegen van G-d — een zegen die zegt: “Ik wil dat jij bent.” Mogen wij elkaar bij 't begin van het nieuwe jaar zo zegenen.
