Lc.10,1-9 (14/02/2026)
1 Hierna stelde de heer nog tweeënzeventig anderen aan.
Hij zond hen twee aan twee voor zich uit
naar elke stad en plek waar hij zelf wilde komen.
2 Hij zei hen:
“De oogst is wel overvloedig,
maar arbeiders zijn er weinig.
Vraag daarom aan de heer van de oogst
dat hij arbeiders uitstuurt in zijn oogst.
3 Ga, maar let op!
Ik zend jullie als lammeren midden de wolven.
4 Belaad je niet met een geldbuidel,
niet met een reiszak, noch met sandalen.
Groet niemand [uitgebreid] langs de weg.
5 In welk huis je ook onderdak krijgt,
zeg eerst en vooral: “Vrede aan dit huis!”
6 Als daar een zoon van de vrede woont,
dan zal jullie vrede op hem rusten.
Zoniet, laat ze dan op jullie terugkeren.
7 Blijf in hetzelfde huis,
eet en drink wat er is,
want de arbeider is zijn loon waard.
Verleg je niet van het ene huis naar het andere.
8 In iedere stad die jullie binnengaan
en waar je ontvangen wordt:
Eet wat jullie wordt voorgezet,
9 heel haar zieken
en verkondig allen:
“Het koninkrijk van God is jullie genaderd.”
Wanneer Jezus de 72 uitzendt, geeft hij hun de opdracht zieken te helen en het Rijk Gods te verkondigen. De vraag dringt zich op of deze opdracht vandaag nog geldt en hoe zij in onze tijd gestalte kan krijgen. Niet als leer of machtig systeem, maar als een manier van leven, gedragen door het vertrouwen dat wij om niets door G-d worden bemind en geroepen zijn om die liefde door te geven.
Wat zou er gebeuren als die weerloze aandacht het hart werd van onze dagelijkse relaties? In ons samen-leven zou G-ds ongrijpbare liefde tastbaar nabij komen en gedeeld worden in alerte, zorgzame betrokkenheid op elkaar. Misschien zouden we eenvoudiger leven, spontaner delen en geluk vinden in loslaten?
Het hart van ons geloof is geen vast te grijpen zekerheid, maar een kwetsbare liefde die je lééft. Is dat niet wat Jezus bedoelde toen hij zei niets mee te nemen voor onderweg? En is het niet precies zo dat deze boodschap vandaag nog, stil en bescheiden, van mens tot mens wordt doorgegeven?
