Lc.9,22-25 (19/02/2026)

²²     “Eerst zal de mensenzoon veel moeten lijden
       en door de oudsten, hogepriesters en schriftgeleerden
       verworpen en gedood moeten worden
       en op de derde dag opgewekt zijn.”
²³     En tegen allen zei hij:
       “Als iemand van zin is achter mij aan te komen,
       moet hij volstrekt neen zeggen tegen zichzelf,
       elke dag zijn kruis opnemen
       [symbool van de ter dood veroordeelde]
       en mij volgen.
²⁴     Want wie zijn leven wil redden,
       zal het verliezen,
       maar wie zijn leven verliest omwille van mij,
       zal het redden.
²⁵     Wat baat het iemand heel de wereld te winnen
       als hij zichzelf verlies of schaadt?”

Bij het begin van de Vasten, en dus bij elk (hernieuwd) begin van keuze om ons Christen-zijn een beetje ernstiger te nemen, is het goed – of beter gezegd: noodzakelijk – er ook even bij stil te staan dat het geen gemakkelijke weg zal zijn. Het klinkt nogal logisch, maar we vergeten het graag: wie de meester wil volgen, zal dezelfde paden moeten bewandelen, en in het geval van Jezus …
Dat kan natuurlijk erg zwaar en bedrukkend overkomen. Jezus is een weg van verwerping moeten gaan, en is uiteindelijk een vreselijke dood gestorven, ook al deed hij niets dan goed! Geen prettig vooruitzicht voor ons, leerlingen. Maar daarom is het zo nodig ons leerling-zijn ernstiger, dieper, te nemen, en dus ook vérder te kijken. Dát is net de bevrijdende boodschap die Jezus kwam brengen: het láátste woord is níet aan het lijden en de dood, maar aan de opstanding tot nieuw leven!
Overal waar mensen de moed vinden om voorbij alle vormen van lijden en dood te gaan en voor elkaar nieuw leven te schenken, maken ze iets van dat leerlingschap waar. Het zal wellicht lijken of ze er zichzelf bij inschieten, maar er zal zoveel gewonnen zijn …