Lc.5,33-39 (4/09/2026)
33 Ze [de farizeeën en schriftgeleerden] zeiden hem nu:
“De leerlingen van Johannes vasten dikwijls en doen gebeden,
en ook de leerlingen van de farizeeën doen dat,
maar die van jou eten en drinken!”
34 Jezus antwoordde hen:
“Je kunt de bruiloftsgasten toch niet doen vasten
zolang de bruidegom bij hen is?!
35 Er zullen dagen komen …
Wanneer de bruidegom van hen zal weggenomen zijn,
dan zullen zij vasten, in die dagen.”
36 Hij vertelde hen ook een gelijkenis:
“Niemand scheurt een lap van een nieuw kleed
om op een oud kleed te zetten.
Anders scheurt hij immers én het nieuwe én het oude,
en de lap van de nieuwe zal niet passen bij de oude.
37 En niemand doet jonge wijn in oude zakken,
anders doet de jonge wijn de zakken barsten,
waardoor de wijn zal wegvloeien en de zakken verloren gaan.
38 Nee, jonge wijn moet in nieuwe zakken worden gedaan
(zo worden beide bewaard).
39 En niemand die oude wijn gedronken heeft, wil jonge.
Want hij zegt dat de oude beter [/milder] is.”
Traditie en gewoontes: we koesteren ze graag, met het risico dat we erdoor verlamd raken. Maar, een traditie heeft pas waarde als ze bruist van leven, niet wanneer we haar angstvallig bewaren in een glazen vitrinekast.
Het begrip 'bewaren' verhult soms wat het werkelijk vraagt. Ontleed het woord maar eens: het nodigt uit tot waar worden. Een traditie be-waren, vraagt dus dat de betekenis ervan gestalte krijgt in het alledaagse bestaan. Dan wordt het ook vanzelfsprekend dat starre patronen soms moeten wijken voor wat de situatie vereist. Wie haalt het immers in zijn hoofd te vasten wanneer er een bruiloft te vieren valt, puur omdat een regel dat voorschrijft?
Een traditie krijgt pas echt zeggingskracht wanneer ze zich wortelt in de werkelijkheid van elke dag. Pas wanneer ze door onze aderen stroomt en van binnenuit wordt gedragen, wordt ze wat ze hoort te zijn: een bron van leven.
