Lc. 6,1-5 (5/09/2026)
1 Het gebeurde eens dat Jezus op een sabbat
door de velden liep.
Zijn leerlingen plukten aren en aten die op
door ze met hun handen stuk te wrijven.
2 Enkele van de farizeeën nu zeiden tegen hen:
“Waarom doen jullie iets wat niet toegestaan is op sabbat?”
3 Jezus antwoordde hen:
“Hebben jullie dan niet gelezen wat David deed,
toen hij en zijn metgezellen honger leden?
4 Hoe hij het huis van God is binnengegaan
en de toonbroden nam en opat
en die ook aan zijn metgezellen gaf, [1Sam.21,1-6]
terwijl die niet mogen gegeten worden,
behalve enkel door de priesters?” [Lev.24,5-9]
5 En hij zei hun:
“De mensenzoon is de heer van de sabbat.”
We zijn nogal snel geneigd om de farizeeën af te schilderen als starre criticasters – mensen die er enkel op uit zijn om Jezus te betrappen op een overtreding van de wet. Maar als je de tekst goed leest, staat dat er eigenlijk niet. Ze stellen simpelweg een vraag. Zou het kunnen dat er oprechte nieuwsgierigheid achter zit en dat ze geïnteresseerd zijn in wat Jezus en zijn volgelingen doen? Het is zo anders dan wat ze zelf gewend zijn.
Zo lezen we het meestal niet, maar Jezus herkent die ruimte wel. Hij reageert verrassend open op hun vraag. Zijn antwoord legt haarscherp bloot hoe anders het leven kan zijn als je met een open blik om je heen kijkt. Het nodigt uit tot het stellen van wezenlijke vragen: waar draait het hier nu werkelijk om? Wat is het goede dat we hier en nu moeten nastreven? Wat kunnen we beter laten, en wat is juist om te doen? Dat zijn echter vragen die je niet kunt beantwoorden vanuit een rigide systeem. Je kunt ze alleen stellen als je vanuit innerlijke vrijheid durft te leven – wanneer je je leven niet blind laat bepalen door starre wetten en vastgeroeste regels.
