Lc.11,14-26 (9/10/2026)
14 Eens dreef Jezus een demon uit die stom was.
Toen de demon verdreven was, kon de stomme weer spreken.
De omstaanders verwonderden zich daarover.
15 Sommigen zeiden:
“Het is door Beëlzebul, de heerser van de demonen,
dat hij demonen kan uitdrijven!”
16 Anderen – om hem op de proef te stellen –
verlangden van hem een teken uit de hemel.
17 Maar hij wist welke gedachten bij hen leefden
en zei daarom:
“Elk koninkrijk dat innerlijk verdeeld is,
raakt verwoest; het ene huis valt op het andere.
18 Als nu de tegenstander [satan] zelf innerlijk verdeeld is,
hoe kan zijn koninkrijk dan standhouden?
Want jullie zeggen dat ik door Beëlzebul demonen uitdrijf.
19 En als ik ze door Beëlzebul uitdrijf,
door wie drijven jullie zonen ze dan uit?
Als jullie zo redeneren, zullen zij zelf jullie rechters zijn.
20 Maar als ik door Gods kracht de demonen uitdrijf,
dan heeft het koninkrijk van God jullie bereikt!
21 Wanneer een sterke goed bewapend zijn domein bewaakt,
dan is wat hem lijkt toe te behoren in vrede.
22 Maar zodra nu iemand komt die sterker is dan hij,
overwint hij hem,
ontneemt hem de wapenrusting waarop hij vertrouwde
en geeft weg wat hij op hem heeft buitgemaakt.
23 Wie niet mét mij is, is tegen mij,
en wie niet met mij bijeenbrengt, die verstrooit.
24 Telkens wanneer een nog niet gereinigde geest uit iemand weggaat,
dwaalt hij door dorre plaatsen op zoek naar rust.
Omdat hij die niet vindt, zegt hij:
“Ik ga terug naar mijn huis, vanwaar ik ben weggegaan.”
25 Wanneer hij er terugkomt
en hij vindt het schoongeveegd en [leeg, kil] ordentelijk,
26 dan trekt hij andere geesten met zich mee,
wel zeven, nog slechter dan hijzelf.
Eens binnen, vestigen ze zich daar.
Zo is het voor die mens aan het eind nog erger dan van tevoren.”
Dat het wat vragen, en misschien zelfs wat achterdocht, oproept als iemand zo’n spectaculaire dingen als ‘demonen-uitdrijving’ doet, dat is niet zo verwonderlijk. Wellicht is het zelfs goed enige reserve te bewaren t.o.v. mensen die al te snel deze spectaculaire dingen zouden gaan gebruiken voor eigen eer of gewin.
Maar we moeten wel open staan voor het waarachtig goede, ook al komt dat in vormen die we niet onmiddellijk begrijpen of zelf onder controle hebben. We moeten ook open staan voor de redeneringen die erachter zitten, en ons niet verschansen in alleen onze eigen redeneringen.
Wellicht zou het al helpen om demonen en de uitdrijving daarvan hun juiste plaats te erkennen, als wij ook durven beginnen zien dat ze ook in onszelf huizen! Dat is de clou van de laatste passage (v.24-26): Wie dénkt er geen te hebben, haalt er nog veel meer op z’n hals!
