Lc.11,5-13 (8/10/2026)

⁵      En Jezus ging verder
       [nadat hij aan zijn leerlingen het gebed tot zijn Vader had geleerd]:
       “Stel, je hebt een vriend
       en midden in de nacht ga je naar hem toe
       en vraagt:
       “Vriend, leen mij drie broden,
⁶      want een andere vriend van mij is van een reis
       bij mij aangekomen
       en ik heb niets om hem voor te zetten.”
⁷      Zou die dan van binnenuit antwoorden:
       “Doe mij die moeite niet aan!
       De deur is al gesloten
       en mijn kinderen en ik zijn al in bed,
       ik kan niet opstaan om ze je te geven.”?
⁸      Ik zeg jullie:
       Zelfs al zou hij niet opstaan
       en het hem geven
       omdat het zijn vriend is,
       dan nog zou de onbeschaamdheid
       hem oproepen
       en zal hij hem geven zoveel als hij nodig heeft.
⁹      Ik druk jullie op je hart:
       Vraag – en je zult krijgen,
       zoek – en je zult vinden,
       klop – en er zal je worden opengedaan.
¹⁰     Want iedere vragende – ontvangt,
       iedere zoekende – vindt,
       voor iedere kloppende – zal er opengedaan worden!
¹¹     Welke vader onder jullie zal,
       als je zoon om brood vraagt,
       hem een steen geven?
       Als hij om vis vraagt,
       geef je hem toch geen slang?
¹²     Als hij om een ei vraagt,
       geef je hem toch geen schorpioen?
¹³     Als jullie dan
       – ook al zijn jullie slecht –
       goede gaven weet te geven aan jullie kinderen,
       hoeveel te meer zal de hemelse Vader
       heilige Geest geven
       aan wie hem daarom vragen?!”

Dit is het vervolg van gisteren. Het gaat dus nog steeds over het gebed. Jezus gebruikt twee menselijke beelden om te proberen iets te vertellen over hoe G-d is als mensen tot hem bidden: van een vriend en van een vader.
We zouden terecht kunnen wijzen op het niet-aflatende antwoord van G-d. Dat gaat nog verder dan de aandringende vraag! We vergeten het te dikwijls, net zoals kinderen hun vader ‘vergeten’, gewoon omdat ze in de evidentie leven dat die er ís.
Maar bijzonder hier, vind ik, is dat Jezus G-d hier ook een vriend noemt! Hoevelen onder ons zouden G-d hun vriend noemen? Dat is nochtans de uitnodiging van Jezus, hier en op andere plaatsen en in het Evangelie. Onze omgang met G-d mag ‘zo gewoon als onder vrienden gebeurt’, ‘zo zeker als vrienden er voor elkaar willen zijn’.
Te weinig plaats hier om het uit te leggen, maar tijd genoeg om het te overwegen: Helemaal mooi wordt het als beide beelden samenvallen en mijn Vader ook mijn Vriend wordt. Het betekent immers dat mijn Vader mij als Volwassene ziet en ik zó met hem mag omgaan …