Lc.10,38-42 (6/10/2026)
38 Terwijl ze verder trokken [naar Jeruzalem],
gebeurde het eens dat hij in een dorp kwam
waar een zekere vrouw die Marta heette
hem in haar huis ontving.
39 Ze had ook een zus die Maria heette.
Deze ging bij Jezus neerzitten
en luisterde naar zijn woorden.
40 Marta werd rondgetrokken door het vele bedienen.
Ze kwam er even bij staan en zei:
“Heer, doet het jou niets
dat mijn zus mij alleen laat met het bedienen?
Zeg dan toch tegen haar dat ze met mij meehelpt.”
41 Jezus antwoordde haar:
“Marta, Marta, wat ben je bezorgd
en laat je je verontrusten door zoveel dingen.
42 Nodig is één te zijn.
Maria heeft voor dit goed gekozen
en het zal haar niet ontnomen worden.”
Het verhaal is zo bekend dat rond Marta en Maria clichébeelden ontstonden: de ijverige helpster tegenover de vrome luisteraar.
Toch staan doen en luisteren niet tegenover elkaar; ze moeten samenvallen. Dit verhaal wil geen twee types mensen schetsen, laat staan de een boven de ander stellen. We hebben immers allemaal een stille en een actieve kant. Het ene is niet beter dan het ander; Maria is niet beter dan Marta.
Maar wanneer onze regelende acties de liefde in de weg staan – als persoon of gemeenschap – roept dit verhaal ons op om dienstbaarheid (zoals Marta) én goddelijke gastvrijheid (waarin Maria vertoeft) samen te denken. De wisselwerking tussen die ware goddelijke gastvrijheid en de dienstbaarheid maakt dat je één kan zijn. Waar je de ander zo binnenlaat dat je er zelf door verandert ontstaat er iets dat van niemand is – of beter: van G-d.
