Lc.10,25-37 (5/10/2026)
25 Toen stond er een zekere wetgeleerde op
en vroeg Jezus, om hem uit te testen:
“Meester, wat moet ik doen
om deel te krijgen aan het eeuwig leven?”
26 Jezus antwoordde hem:
“In de wet, wat staat daar geschreven?
Hoe lees jij dat?”
27 Hij antwoordde nu en zei:
“Je zult de heer, je God, daadwerkelijk liefhebben,
uit heel je hart en heel je wezen,
uit heel je kracht en heel je verstand,
en je naaste [de mensen rondom je] zoals jezelf.” [Deut.6,5; Lev.19,18]
28 Jezus zei:
“Terecht heb je dit geantwoord.
Doe dit en je zult leven.”
29 De wetgeleerde wilde echter zijn vraag verduidelijken
en vroeg Jezus daarom nog:
“Wie is ‘mijn naaste’?”
[“Wie is er vervat in ‘de mensen rondom mij’?”]
30 Toen vertelde Jezus het volgende:
Op zekere dag ging iemand van Jeruzalem naar Jericho.
Onderweg werd hij door rovers overvallen.
Ze schudden hem uit en sloegen hem
en lieten hem halfdood achter.
31 Toevallig kwam nu ook een priester op dezelfde weg.
Toen hij de man in de gaten kreeg,
ging hij hem aan de andere kant van de weg voorbij.
32 Ook kwam er een tempelbedienaar langs.
Hij ging kijken,
maar ging hem ook aan de andere kant van de weg voorbij.
33 Nu kwam er een Samaritaan [vreemdeling] op reis bij die plek.
Hij zag de man en raakte diep bewogen.
34 Hij kwam tot bij hem,
verbond zijn wonden en goot er olie en wijn over.
Dan tilde hij hem op zijn eigen rijdier,
bracht hem naar een herberg
en zorgde voor hem.
35 ’s Anderendaags gaf hij twee daglonen aan de herbergier
en zei hem:
“Verzorg hem, en als je meer moet besteden:
ikzelf zal het je bij mijn terugkomst betalen.”
36 Wat denk je:
Wie van deze drie is de naaste geworden
[Wie van deze drie heeft gestaan rondom …]
van de man die in de handen van de rovers viel?”
37 De wetgeleerde antwoordde:
“Degene die hem barmhartigheid heeft gedaan.”
Jezus zei nu tegen hem:
“Ga, en jij, doe evenzo!”
Ik beeld me even in dat ik diegene ben die overvallen is.
Daar lig ik dan in het stof. Beroofd van alles, maar vooral van mijn waardigheid. In die totale machteloosheid zie ik de wereld scherp. Ik hoor de stappen van de priester en de Leviet. Een vlaag van hoop, maar ze lopen met een boog om me heen. Ik ben een obstakel geworden. Hun plicht en vroomheid reiken niet tot in de greppel.
En dan die Samaritaan. Een vijand; van hem verwacht ik niets. Maar hij stopt. Hij kijkt niet weg, maar buigt zich neer. In zijn ogen zie ik geen oordeel of angst, maar mededogen. Zijn olie en wijn verzachten de wonden.
Daar in die greppel heb ik begrepen wat het doet als iemand jouw naaste durft te worden. Ik moest wel accepteren dat ik de ander nodig heb – zelfs wie niet in mijn hokje past. Door mijn kwetsbaarheid werd de man geraakt. Op zijn beurt maakte hij zich kwetsbaar en raakte mij aan.
Zó word je naaste. Niet door een regel te volgen, maar omdat je geraakt bent tot in het diepst van je ingewanden.
