Lc.9,1-6 (23/09/2026)
1 Nu riep hij zijn twaalf leerlingen bijeen
en gaf hen de kracht en de bevoegdheid
over alle demonen en om ziekten te genezen.
2 Hij zond hen uit
om het koninkrijk van God te verkondigen
en om zieken te helen.
3 Hij zei tegen hen:
“Neem niets mee op de weg:
geen stok, geen reistas, geen brood,
geen geld, geen twee stel kleren.
4 In welk huis je ook onderdak krijgt,
verblijf daar tot je weer verder gaat.
5 En overal waar ze jullie niet ontvangen,
ga weg uit die stad
en schud ook het stof van je voeten,
als getuigenis tegen hen.”
6 Ze gingen op weg door de dorpen
terwijl ze het Goede Nieuws verkondigden
en overal zieken heelden.
Al vaker hebben wij het hier gehad over die helingskracht die de leerlingen van Jezus krijgen. Het komt dan ook vaak voor in de Evangelies, en het zou dus ook feitelijk aanwezig moeten blijken in het leven van leerlingen van Jezus – ook vandaag; ook bij ons dus!
Mijn fascinatie daarvoor heb ik al heel lang. Wellicht deels door het horen van die ‘verhalen van Jezus’, maar minstens evenveel door de voorbeelden van concrete mensen die dit feitelijk beleefden! En dat is begonnen met mijn ouders.
Wat was daar voor nodig? Net niets, zoals in het Evangelie staat! Geen hoog intellect of materieel goed, geen schrik of eigendunk, geen uurwerk of aanzien des persoons. Wél was en is nog steeds nodig daarvoor: geloof – die zich dan laat zien in haar oorspronkelijke gestalte van vertrouwen in een G-d die Léven garandeert, voor de ander én voor zichzelf – én … elkaar! Op dat soort ‘levensreis’ ga je beter niet alleen.
