Lc.11,42-46 (14/10/2026)
[Jezus ging verder tegen de Farizeeër in wiens huis hij te gast was:]
42 “Wee jullie, Farizeeën,
want jullie staan wel een tiende deel af van alles,
tot in het kleinste detail van kruid en groente,
maar je passeert
het onderscheidingsvermogen
en de liefde van God!
Dít zou je moeten doen,
en het ander niet nalaten.
43 Wee jullie, Farizeeën,
want je bent er maar al te graag op uit
op de ereplaats te zitten in de synagoge
en begroet te worden op de markt.
44 Wee jullie, huichelaars,
want jullie zijn als onherkenbare graven:
onwetend lopen mensen erover
[waardoor ze zich op goed vertrouwen verontreinigen].”
45 Een wetgeleerde zei nu:
“Meester, door zoiets te zeggen
beledig je ook ons.”
46 Jezus zei daarop:
“Wee ook jullie, wetgeleerden,
want jullie belasten de mensen
met lasten die amper te dragen zijn,
terwijl je zelf die lasten
met geen vinger aanraakt!”
Van een confronterend evangelie gesproken… Maar ik blijf haken bij dat ene diepe verlangen van Jezus.
Wanneer hij “Wee jullie” zegt, hoor ik geen kwaadheid, maar eerder een zucht van verdriet: “Helaas…” Het is zijn verdriet dat wij zo snel vervallen in een geloof van de buitenkant.
Denk dat eens door. Die farizeeën begonnen met de beste bedoelingen. Hun rituelen waren ooit bedoeld om hun dankbaarheid aan G-d te tonen. Maar heel ongemerkt draait het om: het gebaar wordt belangrijker dan wat er van binnen leeft. We vinken regels af, denken dat we er zijn, en gaan ondertussen de ander oordelen.
Terwijl G-d géén boekhouder is die onze misstappen telt. Hij noemt ons vrienden. Hij zoekt geen dwang, maar een ontmoeting in alle vrijheid.
En dus roept Jezus ons op tot een stil zelfonderzoek, tot onderscheiding: Waarom doe ik wat ik doe? Pas wanneer de liefde de innerlijke motor is van ons handelen, krijgen regels hun juiste plek. Niet als een keurslijf, maar met een soepelheid die ruimte laat voor genade.
Hopelijk mag G-d ons steeds weer blijven verrassen en wegroepen uit onze eigen gelijkhebberij.
