Lc.13,10-17 (26/10/2026)
10 Op een keer gaf hij op een sabbat onderricht
in één van de synagogen.
11 Kijk! Er was een vrouw die al achttien jaar ziek was:
ze was kromgebogen en kon zich in het geheel niet oprichten.
12 Jezus zag haar en sprak haar aan:
“Vrouw, je bent ver-los-t van je ziekte”,
13 en hij legde haar de handen op.
Onmiddellijk werd zij opgericht
en zij verheerlijkte God.
14 De overste van de synagoge,
die er zich aan ergerde dat Jezus op sabbat genas,
zei tegen de aanwezigen:
“Zes dagen zijn er om te werken.
Kom dan op deze dagen om jullie te laten genezen
en niet op de sabbat.”
15 De Heer antwoordde hem:
“Dubbelzinnigaard!
Maken jullie niet allemaal je os of ezel los van de voederbak
om hem weg te leiden naar de drinkplaats?
16 Kijk toch! Was het dan niet nodig
dat deze vrouw – nog wel een dochter van Abraham –
die de tegenstander [satan] achttien jaar lang gebonden hield,
losgemaakt werd van deze band juist op een sabbat?”
17 Toen hij dit gezegd had,
werden al wie zich tegen hem stelden diep beschaamd.
De menigte echter was verheugd
over al de heerlijke dingen die door hem gebeurden.
Met dit Evangelie weet je niet ‘waar eerst beginnen’! Met Jezus’ toch wel verregaande genezingskracht? Met Jezus’ houding tegenover de sabbat en de oversten die die heilige dag – overigens terecht – bewaakten? Met …?
Nee, nee, zou Jezus zeggen. Je moet beginnen bij … de méns! Je aandacht, je zorg, je daadkracht moet eerst en vooral uitgaan naar je medemens. Of het nu sabbat is of niet, of je nu in de synagoge bent of niet, je aandacht moet zijn bij degene die je daar ontmoet. En dan niet alleen bij degenen voor wie je dat vanzelfsprekend vindt, maar net eerst bij degenen naar wie het minst omgekeken wordt maar het wel het meest nodig hebben!
