Mc.2,23-28 (20/01/2026)

²³     Op zekere sabbat liep Jezus door korenvelden.
       Zijn leerlingen plukten al gaande aren.
²⁴     De farizeeën zeiden tegen hem:
       “Kijk! Waarom doen zij iets wat op sabbat niet mag?”
²⁵     Hij antwoordde:
       “Hebben jullie nooit kennis genomen van wat David deed toen hij gebrek leed
       en hij en zijn metgezellen honger kregen? [1Sam.21,1-6]
²⁶     Hoe hij – ten tijde van de hogepriester Abjatar –
       het huis van God binnenging en de uitstallingsbroden opat,
       die niemand mag eten behalve de priesters,
       en hoe hij ze ook gaf aan zijn metgezellen?”
²⁷ “De sabbat is er voor de mens,
       en niet de mens voor de sabbat.
²⁸     Zo is de mensenzoon heer, ook van de sabbat.

Jezus’ discussies met de farizeeën worden soms begrepen alsof hij de wetten zou afschaffen. Dat klopt niet, en het zou ook jammer zijn het zo te begrijpen. Stel je maar eens voor: 7 dagen op 7 moeten werken, zonder rustdag! Het is een ‘uitvinding’ van de joodse ‘wet’ (Thora, richtingwijzer) – of zoals zij, en hopelijk ook wij, het ervaarden: een geschenk van G-d voor het welzijn van de mens!
Het probleem tussen Jezus en de farizeeën zat dus niet in de wet op zichzelf, maar wel in hoe daarmee omgegaan werd. Bedoeld als ze was om de mens rust en vrije tijd te gunnen, werd ze opnieuw beknellend door allerlei ‘moetens’ die erbij gekomen waren.
Met ongeveer hetzelfde argument hebben veel mensen vandaag de zondags’plicht’ achterwege gelaten. Maar hebben zij er rust en vrije tijd door gevonden? Als je ze bezig ziet met al hun ‘moetens’ op de rustdag, dan durf ik dat betwijfelen. (Ook bij mezelf te onderzoeken natuurlijk.) Ja, we hebben opnieuw nood aan Jezus die met een waarachtige vrijheid door onze/mijn korenvelden gaat …