Mc.3,1-6 (21/01/2026)
1 Jezus ging opnieuw de plaats van samenkomst [in Kafarnaüm] binnen.
Daar was iemand met een verdorde hand.
2 Men hield hem in de gaten
of hij op sabbat zou genezen,
zodat ze hem konden aanklagen.
3 Hij zei tegen degene met de verdorde hand:
“Sta op. Kom hier in het midden.”
4 En tegen hen zei hij:
“Wat moet men doen op sabbat: goed of kwaad,
iemand bevrijden of doden?”
Maar zij zwegen.
5 Woedend keek hij rond,
diep bedroefd om de verhardheid van hun hart,
en hij zei tegen hem:
“Strek je hand uit.”
Hij strekte zijn hand uit en die herstelde helemaal.
6 De farizeeën gingen naar buiten
en onmiddellijk beraadden ze met de herodianen
hoe ze hem zouden kunnen ombrengen.
“Jezus is gekomen om ons te bevrijden,” is een uitdrukking die we vaak gebruiken. Maar wat betekent het, en hoe ver strekt dat? In het Evangelie van deze dag krijgen we daar een sterk staaltje van te lezen. Gisteren hadden we het over Jezus’ bevrijdende omgang met ‘de wet op de sabbatsrust’. Vandaag krijgt dit een heel concrete toepassing.
De farizeeën ‘doen wat moet’ en zijn aanwezig op de samenkomst op de rustdag. ‘Genezen’ is ‘werken’, dus dat hoort daar niet bij. Logisch volstrekt correct. Toch is Jezus’ vraag over dat goed doen of kwaad even logisch. Maar hun “verharde hart”, hun versteende gedachten, belemmeren deze Andere logica te zien. Onvrijheid belemmert bevrijding. (En let er maar eens op, zéér vaak doen mensen dat, ook wijzelf: we schuiven iets aan de kant wat nochtans heel logisch of goed is, alleen maar omdat het niet past in onze gedachten!)
Jezus’ vrijheid is groter dan deze verstening. En deze bevrijding kunnen wij als christen ook verwerven als wij daad-werkelijk in zijn spoor proberen te gaan. We zullen er Go(e)d mee doen, ook plaatsen en momenten waar mensen dat ‘redelijkerwijze’ niet verwachten.
De prijs voor deze waarachtige vrijheid kan echter wel hoog zijn …
