Mc.3,7-12 (22/01/2026)
7 Jezus en zijn leerlingen trokken zich terug naar het meer.
Een grote menigte volgde hem,
vanuit Galilea, Judea, Jeruzalem, Idumea;
8 en van over de Jordaan en rond Tyrus en Sidon.
Heel velen die hoorden wat hij allemaal deed,
kwamen naar hem.
9 Hij zei tegen zijn leerlingen
dat ze een bootje in de buurt moesten houden
opdat ze hem niet zouden verdringen.
10 Want hij genas velen,
zodat al wie een of andere kwaal had
op hem aandrong om hem aan te raken.
11 En toen de nog niet gereinigde geesten hem zagen,
vielen zij voor hem neer en krijsten:
“Jij bent de zoon van God!”
12 Maar hij snauwde hen met kracht af
dat ze hem niet bekend mochten maken.
We lezen het op veel plaatsen in het Evangelie, en hier zeer nadrukkelijk: Jezus genas veel zieken, van allerlei slag, ook wat wij vandaag mentale aandoeningen en psychische ziekte zouden noemen. En daar komt veel volk op af. Maar hier net zoals op die andere plaatsen blokt Jezus het ‘succesverhaal’ af. En ook wij mogen ons niet mispakken aan al die genezingsverhalen.
Het gaat hem voor Jezus niet over het spektakel, ook niet over het wonderlijke, en al helemaal niet over zijn eigen persoon. Wat hij hoopt en betracht met die genezingen is aan de mensen te laten zien dat Góds kracht doorbreekt in de wereld, dat G-ds barmhartige liefde omziet naar de mensen, dat ‘een tijd van Genade’ is aangebroken, als mensen die kracht tot heling die hen wordt aangereikt ook binnenlaten in hun leven.
In dat spoor van Jezus mogen – moeten eigenlijk – ook wij wandelen als wij ons Christen willen noemen. Ja, ook wij dragen die helingskracht in ons! En ja, wij kúnnen ook ‘veel zieken genezen’, maar dat zal enkel gebeuren als wij in ons zeggen én denken niet verwijzen naar onszelf, maar naar G-ds kracht, liefde en Genade!
