Mc.16,9-15 (11/04/2026)
9 Toen Jezus in de vroegte van de eerste dag was opgestaan,
verscheen hij het eerst aan Maria van Magdala,
van wie hij zeven demonen had weggedreven.
10 Ze ging het berichten aan wie met hem was
en die nu treurden en weeklaagden.
11 Toen zij hoorden dat hij leefde
en door haar was gezien,
vertrouwden zij het niet.
12 Maar hierna verscheen hij,
in een andere vorm, wandelend,
aan twee van hen die onderweg waren buiten de stad.
13 Ook zij gingen het berichten aan de anderen,
maar ook hen vertrouwden zij niet.
14 Wat later toonde hij zich aan de elf,
terwijl ze aan tafel waren.
Hij maakte hen een verwijt
over hun gebrek aan vertrouwen
en de verhardheid van hun hart,
omdat ze geen vertrouwen hadden geschonken
aan wie hem hadden gezien als de opgestane.
15 Jezus zei tegen hen [zijn leerlingen]:
“Ga de hele wereld in
en verkondig de bevrijdende boodschap
aan de gehele schepping!”
Vrij worden lijkt een voorwaarde om te kunnen zien. Pas wanneer dat wat ons in bedwang houdt wordt losgemaakt, ontstaat er ruimte om te spreken en te getuigen. Zo wordt Maria van Magdala bevrijd, maar haar woord vindt geen gehoor. Ook anderen die hem menen te herkennen, botsen op wantrouwen. Het hart heeft tijd nodig om te ontdooien, om zacht genoeg te worden om te geloven.
Jezus verwijt hun hardheid, maar zijn woorden dragen hoop. Verrijzenisgeloof groeit langzaam; het laat zich niet afdwingen. Het rijpt door twijfel, door aarzeling, totdat het van binnenuit gedragen kan worden.
En toch klinkt – te midden van al die twijfel – de opdracht: “Ga de hele wereld in en verkondig het bevrijdende nieuws.” Vertrouwen hoeft niet volmaakt te zijn om in beweging te komen. Juist door te gaan, door te spreken en te leven, kan het broze geloof verder groeien, zich verdiepen en nieuw leven brengen – voor henzelf en voor de hele schepping.
