Mt.11,25-30 (29/04/2026)
25 Ook in die tijd zei Jezus:
“Ik prijs en dank je, vader, heer van hemel en aarde,
dat je deze dingen verborgen hebt
voor [eigenmachtige] bekwamen en verstandigen
en ze onthuld hebt
voor [onmachtige] onmondigen.
26 Ja, vader, zo heb jij het goed bevonden voor jouw gelaat.
27 Alles is mij door mijn vader toevertrouwd,
en niemand weet wie de zoon is, behalve de vader,
en niemand weet wie de vader is, behalve de zoon
en aan wie de zoon het wil onthullen.
28 Kom naar mij,
allen die vermoeid bent en onder lasten gebukt,
en ik zal je rust geven.
29 Neem mijn juk op:
laat mij je leermeester zijn
– zachtaardig en deemoedig van hart,
en je zult rust vinden in jezelf.
30 Want mijn juk is teder
en mijn last is licht.
Mijn natuur is vuur!
We vieren vandaag de heilige Catharina van Siëna (1347-1380), sinds 1980 patrones van Europa, maar al véél langer van de wasvrouwen en de mensen in hun stervensuur.
Ze wordt vaak afgebeeld als kind, omdat ze al vanaf haar zevende visioenen had en een opmerkelijk geloofsleven leidde. Maar de keuze voor dít Evangelie bij haar gedachtenis stoelt op het feit dat zij, hoewel ze niet zo bijzonder geschoold was – niet algemeen, laat staan theologisch of politiek – toch zowel kerkelijke als politieke (zeer) ‘hoogwaardigheidsbekleders’ durfde appelleren.
Dat deed ze dus niet vanuit ‘eigenmachtig verstand’, maar vanuit haar diepe verbondenheid met G-d. In haar spiritualiteit (zo zouden we dat vandaag zeggen) wist zij zich innig één met de lijdende Christus, en nam vandaar ook het lijden van veel mensen op zich, tot in haar eigen lichamelijk lijden toe.
Het hedendaagse Europa heeft er nog veel van te leren … Maar laten we beginnen met onszelf …
Een kleine eeuw geleden schreef men dat zo – en waarom ook niet vandaag …:
De Jezus' doornen droef en zwaar
Gedragen hebt zo menig jaar,
Die in uw voeten en uw handen
Zijn felste wonden voelde branden,
Bid, Catharina, bid voor mij,
Dat ik zijn lijden waardig zij.
