Mc.10,46-52 (28/05/2026)
46 Ze kwamen in Jericho.
Toen hij en zijn leerlingen daar vertrokken,
volgde hen een grote menigte.
De zoon van Timeus, Bartimeus de blinde,
zat langs de weg te bedelen.
47 Horende dat het Jezus de Nazoreeër was,
begon hij luid te roepen:
“Zoon van David, Jezus, ontferm je over mij!”
48 Velen snauwden hem toe dat hij moest zwijgen.
Maar hij riep nog luider:
“Zoon van David, ontferm je over mij!”
49 Jezus bleef staan
en zei: “Roep hem.”
Ze riepen de blinde en zeiden hem:
“Hou moed, sta op, hij roept je!”
50 Hij wierp zijn mantel af,
sprong op en kwam naar Jezus toe.
51 Ten antwoord zei Jezus hem:
“Wat wil je dat ik je doe?”
De blinde zei hem:
“Rabboeni [mijn geliefde meester], dat ik weer zie!”
52 En Jezus zei hem:
“Ga, je vertrouwen heeft je genezen”,
en onmiddellijk zag hij weer
en hij volgde Jezus op zijn weg.
We menen hem te kennen. ‘We’ dat zijn de omstaanders van toen, en wijzelf vandaag. We menen die sukkelaar te kennen. We gebruiken dat woord niet meer; nu zeggen we ‘gehandicapt’ – oei, sorry, ook niet meer correct; ‘mindervalide’ – oei, sorry, ook niet meer correct; ‘andersvalide’ – oei …; ‘mensen met een beperking’ – oei … We gebruiken altijd maar andere woorden, maar dénken/voelen we ook anders ten aanzien van ‘die sukkelaars’? We menen zijn naam te kennen, maar hebben niet door dat het alleen maar een aanwijzing is: dat is de zoon van Timeus, die blinde … Weten we ook wie hij werkelijk is? En we menen ook nog altijd te weten wat goed is voor die ander: te zwijgen of enthousiast te zijn op óns bevel.
Wie heeft werkelijk oog voor de blinde? Of preciezer: wie wil het oog van de blinde zijn? Jezus gaat er niet van uit dat hij weet wat de ander nodig heeft: hij vráágt het, ook al lijkt het ons op een open deur intrappen. Hij wil meegaan vanuit wat de blinde man (in)ziet – en dat dóet hij dan ook … en dát bewerkt wonderen bij die andere … mens.
