Mt.8,5-17 (27/06/2026)
5 Toen Jezus binnenging in Kafarnaüm,
kwam er een centurio [honderdman, Romeinse legeroverste] smekend naar hem:
6 “Heer, mijn jongen [kan zijn zoon zijn, of een dierbare knecht]
ligt thuis verlamd en lijdt vreselijke pijn.”
7 Jezus zei hem: “Ik zal hem komen genezen.”
8 Maar de centurio antwoordde hem:
“Heer, ik ben het niet waard dat je in mijn huis zou komen,
maar spreek slechts één woord
en mijn jongen zal gezond worden.
9 Want ook ik ben een mens aan wie volmacht werd gegeven.
Ik heb soldaten onder mij
en als ik tot de ene zeg ‘ga’, dan gaat hij,
en tot de ander ‘kom’, dan komt hij,
of tegen mijn dienstknecht ‘doe dit’, dan doet hij dat.”
10 Toen Jezus dit hoorde, verwonderde hij zich
en zei tegen wie hem volgden:
“Amen, ik zeg jullie:
Zelfs in Israël heb ik niet zo’n groot vertrouwen gevonden!
11 Daarom zeg ik jullie
dat velen van oost tot west zullen komen
en met Abraham, Isaak en Jakob
deel zullen hebben aan het koningschap van de hemelen.
12 Maar de kinderen van het koninkrijk
zullen eruit geworpen worden
naar de buitenste duisternis.
Daar zal het geween zijn en tandengeknars.”
13 En tegen de centurio zei Jezus: “Ga heen,
zoals je erop vertrouwd hebt, zo moet het je gebeuren.”
En op dat uur werd zijn jongen gezond.
14 Toen Jezus in het huis van Petrus kwam,
zag hij dat zijn schoonmoeder met koorts te bed lag.
15 Hij nam haar hand vast en de koorts verliet haar.
Zij stond op en bediende hen.
16 Het was avond geworden
en men bracht vele bezetenen bij hem.
Met een woord dreef hij de geesten uit
en al wie ziek was, genas hij.
17 Opdat in vervulling zou gaan
wat gezegd werd door de profeet Jesaja:
“Hij heeft onze zwakheden op zich genomen
en onze ziekten gedragen.” [Jes.53,4-5]
Vanuit velerlei oogpunten is dit een mooi en betekenisvol gebeuren. De liefde van die centurio die zich vertaalt in een nederige vraag in overgave, is inderdaad, zoals Jezus het noemt, meer dan navolgenswaardig. Mag je hier trouwens niet zeggen dat het eigenlijk niet om een ‘centurio’ gaat, maar om een vader, of iemand die vaderlijk zorg draagt voor iemand die aan hem is toevertrouwd?! Mooi – goddelijk! – is dat toch als wij zó met elkaar zouden omgaan?!
Maar er is nog iets, iets wat minder vaak naar voor wordt gehaald. Jezus zegt hem: “Zoals je erop vertrouwd hebt, zo moet het je gebeuren.” (v.13) Dat is een érg verstrekkende uitspraak, als je er durft op doordenken. Het zich volledig toeverlaten op Jezus – ook al was dat dan een Jood, over wie hij als Romein gezag moest uitoefenen – was zo waarachtig en zo ingegeven door zijn liefde voor ‘zijn jongen’, dat net dat vertrouwen krachten opwekt die niet uit hemzelf konden komen!
Deze laatste zin is de hele dag – zeg maar ons hele leven – het overwegen, én toepassen, waard!
