Mt.9,1-8 (2/07/2026)
1 Hij stapte in de boot en stak over
en zo kwam hij in zijn eigen stad [Kafarnaüm].
2 Kijk! Men bracht een verlamde, liggend op een bed, naar hem.
Bij het zien van hun vertrouwen,
zei Jezus tegen de verlamde:
“Wees gerust, kind, je zonden zijn je vergeven.”
3 En kijk, enige schriftgeleerden zeiden in zichzelf:
“Die daar spreekt [God]lasterlijk!”
4 Maar hun bedenkingen kennende, zei Jezus:
“Waartoe toch die kwade bedenkingen in jullie hart?
5 Immers, wat is makkelijker te zeggen:
‘je zonden zijn je vergeven’ of
‘sta op en loop’?
6 Welnu, opdat jullie zouden weten
dat de mensenzoon volmacht heeft
op aarde zonden te vergeven
– en nu sprak hij tegen de verlamde:
sta op [ontwaak], neem je bed op en ga naar huis.”
7 En hij stond op [ontwaakte] en ging naar huis.
8 De menigte die dit zag,
werd van ontzag vervuld
en loofde God dat hij zo’n volmacht aan mensen had verleend.
Jezus maakt verschillende reacties los bij zijn omstaanders. Sommige storen zich aan wat hij doet en zegt. Ze sluiten zich af. Ze willen controle, uitleg, en duidelijkheid. Anderen zien precies hetzelfde gebeuren, maar bij hen groeit verwondering en vertrouwen. Ze herkennen dat er iets van G-d zichtbaar wordt.
Misschien is dat vandaag niet anders. We kunnen dezelfde gebeurtenis meemaken en het toch totaal anders beleven. Wat het verschil maakt, is niet zozeer wat er gebeurt, maar wel hoe we ertegen aan kijken.
Wat in het Evangelie verhaald wordt, houdt ons daarom een spiegel voor. Niet met de vraag wie er al dan niet gelijk heeft, maar wel met de uitnodiging om stil te staan bij wat er in ons leeft. Vanwaar kijk en luister ik? Vanuit angst, behoefte aan zekerheid, teleurstelling? Of vanuit het vertrouwen dat G-d ook aanwezig kan zijn waar ik hem niet meteen verwacht?
Durf ik naar Jezus te kijken met de ogen van het geloof — en zo misschien meer te zien dan wat op het eerste gezicht zichtbaar is?
