Mt.13,24-30 (19/07/2026)

²⁴     Jezus legde hen [het volk] een andere gelijkenis voor:
       Het koningschap der hemelen is te vergelijken
       met iemand die goed zaad in zijn akker zaait.
²⁵     Maar terwijl de mensen sliepen,
       kwam zijn vijand,
       zaaide dolik tussen de tarwe
       en verdween weer.
       [Dolik is een giftig, bedwelmend kruid dat goed lijkt op jonge tarwe.]
²⁶     Toen nu het graan opkwam
       en vrucht begon te zetten,
       verscheen ook de dolik.
²⁷     De knechten kwamen naar de heer des huizes en zeiden hem:
       “Heer, je hebt toch goed zaad in je akker gezaaid?
       Vanwaar dan die dolik?”
²⁸     Hij zei hen: “Dat heeft een vijandige mens gedaan.”
       Nu vroegen de dienaren hem:
       “Wil je dat we erop uit gaan om het bijeen te garen?”
²⁹     Maar hij zei:
       “Nee!, om niet bij het verzamelen van de dolik
       ook de tarwe te ontwortelen.
³⁰     Laat beide samen opgroeien tot de oogst.
       Dan zal ik tegen de oogsters zeggen:
       Verzamel eerst de dolik
       en bindt het in bossen om te verbranden,
       maar breng de tarwe bijeen in mijn schuur.”

Een stukje Evangelie dat mij iets vertelt over de betekenis, en misschien zelfs de noodzaak, van ongeloof. Het zegt mij iets over de rol van niet-gelovigen in het leven van gelovigen, maar ook over de spanning tussen geloof en ongeloof in ieder van ons.
Toen Jezus deze parabel vertelde, wist hij hoe verschillend mensen naar hem luisterden. Sommigen stonden open voor zijn woorden, anderen wezen ze af. De meesten bevonden zich wellicht ergens tussen beide, met geloof én twijfel.
Voor mij nodigt deze parabel uit om het onkruid niet zomaar uit te trekken, maar het gesprek aan te gaan met wie anders gelooft of niet gelooft, niet om elkaar te overtuigen, maar om van elkaar te leren. Ze nodigt ook uit om eerlijk met mezelf in gesprek te gaan. Twijfel hoeft geen bedreiging te zijn, maar kan het geloof juist verdiepen.
Misschien is de diepste boodschap van deze parabel wel dat groei niet ontstaat door snel te oordelen of te scheiden, maar door geduld, vertrouwen en liefdevolle aandacht. Alles heeft tijd nodig om te groeien. Dat was zo in de tijd van Jezus, en dat is vandaag niet anders.