Mt.12,38-42 (20/07/2026)
38 Sommige van de schriftgeleerden en farizeeën antwoordden hem toen:
“Meester, wij willen van jou een teken zien!”
39 Maar hij gaf hen van antwoord:
“Een slechte en trouweloze generatie verlangt een teken!
Maar het zal geen ander teken gegeven worden
dan het teken van Jona, de profeet.
40 Want zoals Jona
in de buik van het zeemonster was,
drie dagen en drie nachten, [Jona,2,1]
zo zal de mensenzoon
in het hart van de aarde zijn,
drie dagen en drie nachten.
41 De Ninevieten zullen bij het oordeel opstaan,
samen met deze generatie,
en ze zullen haar veroordelen,
want zij bekeerden zich door de prediking van Jona.
Kijk! Hier is meer dan Jona!
42 En de koningin van het zuiden zal bij het oordeel opstaan,
samen met deze generatie,
en zij zal haar veroordelen,
want zij kwam van het einde van de aarde
om de wijsheid van [koning] Salomo te horen.
Kijk! Hier is meer dan Salomo!
Jezus spreekt over een slechte en trouweloze generatie die om tekens vraagt. Het zou kunnen dat deze woorden ook op onze tijd van toepassing zijn. Toch zie ik, terwijl ik dit commentaartje schrijf, acht kleine kinderen rondlopen die vol vertrouwen in het leven staan. Ze verlangen geen extra tekens. Ze zien ze! In hun verwondering ontdekken ze de Liefde die hen omringt, en spontaan delen ze die met elkaar. Ze voelen aan dat er meer is dan wat zich laat bewijzen of verklaren. Zonder veel vragen durven ze zich aan dat mysterie toe te vertrouwen. Het leven zit immers vol tekens voor wie bereid is ze te zien.
De vraag is dus niet zozeer óf er tekens zijn, maar of wij ze nog herkennen en hoe wij kinderen kunnen helpen hun vertrouwvolle blik niet kwijt te raken. Misschien begint dat wel bij onszelf. Wanneer ook wij durven te leven vanuit vertrouwen en verwondering, kunnen we samen ontdekken dat G-ds aanwezigheid oplicht in de kleine dingen van elke dag.
