Mt.23,1-12 (22/08/2026)
1 Vervolgens sprak Jezus de menigte en zijn leerlingen toe:
2 “De schriftgeleerden en farizeeën zetten zich op de leerstoel van Mozes.
3 Neem dus in acht en doe
alles wat ze jullie zeggen,
maar handel niet naar hun daden,
want zij zeggen het wel, maar doen het niet.
4 Ze binden zware lasten bijeen
en leggen die op de schouders van de mensen,
terwijl ze zelf ze met geen vinger verroeren.
5 En de werken die ze doen,
doen ze om zich te tonen aan de mensen.
Ze maken hun gebedsriemen breed
en de kwasten van hun mantel groot.
[Beide waren uiterlijke symbolen van Godsverbonden leven;
de wet bepaalde echter niet hoe groot die waren.]
6 Ze hebben graag de voornaamste plaatsen
bij maaltijden en in de samenkomsten [synagoge];
7 ze hebben graag dat ze op de markt worden begroet
en dat ze door de mensen rabbi [mijn meester] worden genoemd.
8 Jullie echter moeten je geen rabbi laten noemen,
want jullie hebben maar één leermeester,
terwijl jullie allemaal broers en zussen zijn.
9 Noem niemand op aarde jullie Vader,
want jullie hebben maar één Vader,
de Vader in de hemelen.
10 Laat je ook geen leermeester/leider noemen,
want jullie hebben maar één leermeester/leider,
de Gezalfde [christos/messiah].
11 Maar de grootste onder jullie
zal je dienaar zijn.
12 Wie zichzelf verheft,
zal klein worden,
en wie zichzelf klein maakt,
zal verheven worden.”
We vinden het altijd mooi wanneer Jezus de schriftgeleerden en farizeeën ervan langs geeft. Maar durven we ook de vraag te stellen in welke mate wij misschien meer op hen lijken dan we willen toegeven? Wij noemen ons christen en zouden graag anderen daar ook kennis mee laten maken. Maar hoe zijn wíj als wegwijzer?
Jezus waarschuwt voor het gedrag van de schriftgeleerden en farizeeën. Hoewel hun onderricht over de wet van Mozes juist is, deugen hun daden niet. Jezus roept op om wel naar hun woorden te luisteren, maar hun schijnheilige voorbeeld absoluut niet te volgen.
Hun geloof is slechts uiterlijk vertoon. Ze laten zich graag respectvol aanspreken met titels zoals 'rabbi' of 'vader'. Jezus stelt hier een radicaal andere levenshouding tegenover. Hij herinnert ons eraan dat we allemaal gelijk zijn als broeders en zusters. Er is namelijk maar één Vader en één leraar.
Echte grootheid begint bij de moed om eerlijk in de spiegel te kijken, naar al je sterke en zwakke kanten. Geen ego of borstklopperij, maar gewoon weten wie je bent. Pas als je met beide voeten op de grond blijft staan, ontstaat er ruimte om er echt voor een ander te zijn. Het is in die nuchtere eenvoud dat je als mens wordt opgetild.
