Mt.23,23-26 (25/08/2026)
23 Wee jullie, schriftgeleerden en farizeeën,
ondermaatse oordelaars,
omdat jullie wel tienden afdragen
van [details als] munt, dille en komijn,
maar de zwaarwichtiger dingen van de wet nalaat:
onderscheiding, barmhartigheid en vertrouwen.
Déze dingen moet je doen,
en de andere niet nalaten.
24 Blinde wegwijzers,
die de mug uitziften maar de kameel doorslikken.
25 Wee jullie, schriftgeleerden en farizeeën,
ondermaatse oordelaars,
omdat jullie wel de buitenkant van drinkbeker en schotel reinigen,
maar van binnen vol roofzucht en mateloosheid zijn.
26 Blinde farizeeër,
reinig eerst de binnenkant van de beker
zodat ook de buitenkant rein wordt.
Stel je even in de plaats van de schriftgeleerden. Zou je naar Jezus kunnen blijven luisteren? Zou je zo’n confrontatie verdragen? Zou ook jij niet de neiging hebben om je terug te trekken, gekwetst, want je doet toch zoveel goed?
Of ik kan blijven luisteren hangt af van de vraag hoe ik die ander zie. En wat zie ik dan als ik naar Jezus kijk?
Ik zie een man die tot het uiterste gaat in waarheid en liefde. Die spreekt én kwaad is omwille van de weerloze mens. En juist dat ‘omwille van’ – niet uit eigenbelang, maar voor de ander – is het criterium om te kunnen blijven luisteren, hoe pijnlijk de spiegel voor mijn eigen ‘ikkigheid’ ook is.
Datzelfde ‘omwille van’ vraagt onderscheiding en Liefde. Als je geen ‘blinde wegwijzer’ wilt worden en je je woorden echt waar wilt laten worden in daden, dan heb je beide nodig. Want alleen de Liefde stelt ons in staat om dingen waarachtig en daad-werkelijk te onderscheiden.
