Mt.25,1-13 (28/08/2026)
1 Dan zal het koninkrijk der hemelen te vergelijken zijn
met tien meisjes die hun lampen namen
en er op uit trokken, de bruidegom tegemoet.
2 Vijf van hen waren dwaas, de vijf andere wijs.
3 De dwaze namen wel hun lampen mee,
maar geen olie,
4 terwijl de wijzen samen met hun lampen
ook olie in hun kruiken meenamen.
5 Toen nu de bruidegom op zich liet wachten,
vielen ze allen in slaap.
6 Maar midden in de nacht klonk er geroep:
“Kijk! De bruidegom komt! Trek hem tegemoet.”
7 Toen stonden alle meisjes op
en brachten hun lampen in orde.
8 De dwazen zeiden tegen de wijzen:
“Geef ons van jullie olie, want onze lampen gaan uit.”
9 Maar de wijzen antwoordden:
“Best niet, er zal immers niet voldoende zijn
voor ons en jullie samen.
Ga liever naar de verkopers en koop er voor jezelf.”
10 Terwijl ze weg waren om olie te kopen,
kwam de bruidegom aan,
en wie bereid was [klaargemaakt én bereidwillig]
ging met hem naar binnen naar het bruiloftsfeest
en de deur werd gesloten.
11 Later kwamen ook de andere meisjes aan
en zeiden: “Heer, heer, doe open voor ons!”
12 Maar hij antwoordde:
“Ik zeg jullie naar waarheid: Ik ken jullie niet.”
13 Wees dus wakker!
Want je kent dag noch uur.
Alweer wordt er geslapen! (zie gisteren) Gelukkig blijkt dit niet het laatste woord te zijn. Je mag nog wakker schieten als er geroepen wordt: “De bruidegom komt! Trek hem tegemoet.”
Maar waarmee zal ik hem tegemoet gaan? Heb ik hem wel iets te bieden? Als ik daar nooit bij stil gestaan heb vooraf, zal dat nu in allerijl ook wel niet te goed lukken. Het licht van een lantaarn mag dan misschien wel klein zijn in de nacht, maar stabiel brandend omdat ze goed gevoed is, is zo’n vlammetje toch een baken. Of heb ik alleen maar een kwijnend vlammetje te bieden omdat ik haar nooit heb gevoed? Mag ik dan verrast zijn als ze dooft in de nacht?
Dat de bruidegom komt, dat is een zekerheid. Of ik hem met een wakkere vlam tegemoet zal treden … is dát een zekerheid?
