Joh.7,1-2.10.25-30 (20/03/2026)
1 Hierna trok Jezus rond in Galilea.
Hij wilde dat niet in Judea doen
omdat de Joden hem zochten te doden.
2 Het Joodse Loofhuttenfeest was nabij.
10 Maar toen zijn broers vertrokken waren naar het feest,
ging hij zelf ook,
maar niet openlijk, maar in het verborgene.
25 Nu zeiden sommige Jeruzalemmers:
“Is dat niet degene die ze zoeken te doden?
26 En kijk, hij staat hier vrijmoedig te spreken
en ze zeggen niets.
Zouden de oversten werkelijk erkend hebben
dat hij de Gezalfde [christos / messiah] is?
27 Maar van hem weten we vanwaar hij is,
terwijl als de Gezalfde komt
niemand weet vanwaar hij is.”
28 In zijn onderricht in de tempel riep Jezus daarom uit:
“Ja, jullie kennen mij! Ja, je weet vanwaar ik ben!
Maar ik ben niet uit mezelf gekomen,
het is de waarachtige die mij gezonden heeft
en die kennen jullie niet.
29 Maar ik ken hem, omdat ik bij hem vandaan kom
en hij mij gezonden heeft.”
30 Ze zochten hem dus te grijpen,
maar niemand sloeg de hand aan hem
omdat zijn uur nog niet gekomen was.
Hij kan het niet laten! Een Nederlandse uitdrukking zegt: Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. In Bijbelse taal zouden we eerder zeggen: Wie doordrongen is van de Geest, wordt gestuwd en kan die ‘dynamiek’ (Gr. dynamos = (goddelijke) kracht) niet tegenhouden.
Eerst wil hij niet naar Jeruzalem gaan … maar het meevieren met de religieuze feesten ligt hem dan toch nader aan het hart. Vervolgens wil hij dat niet openlijk doen … maar het verkondigen in de tempel in Naam van wie hem gezonden heeft ligt hem dan toch nader aan het hart. “Vader, niet mijn wil, maar de Jouwe …,” zal hij straks tot het uiterste toe bidden én volbrengen …
Christen zijn is vervuld worden van G-ds Geest en je door hem (?) laten drijven, ook naar daar waar je misschien eerst niet zelf wou, maar waar je nodig bent om G-ds waarachtigheid te doen!
