Lc.1,46-56 (22/12/2025)
46 En Maria zong het uit:
“Mijn ziel maak groot de Heer,
47 uitbundig blij is mijn geest om God, mijn bevrijder,
48 want hij heeft omgezien
naar de kleinheid van zijn dienares.
Kijk! Vanaf nu zullen alle generaties mij gezegend noemen.
49 Want hij die geestkrachtig is,
deed grote dingen aan mij.
Heilig is zijn Naam!
50 Zijn barmhartigheid duurt over alle generaties
voor wie hem vreest.
51 Hij toont machtige daden
en slaat hoogmoedigen van hart uiteen;
52 machthebbers haalt hij neer van hun troon
en kleinen maakt hij groot;
53 hongerigen vervult hij met goede gaven
en rijken stuurt hij weg met lege handen.
54 Hij trekt zich Israël, zijn dienaar, aan,
her-innerend zijn tederheid
55 – zoals hij het gezegd had tegen onze vaders –
voor Abraham en voor alle generaties, tot in eeuwigheid.”
56 Maria bleef ongeveer drie maanden bij haar
en keerde dan naar huis terug.
Twee zwangere vrouwen ontmoeten elkaar: Maria en Elisabet. Verwant in bloed, maar nog dieper in verwachting. Er groeit wat tussen hen. Hun verbondenheid reikt verder dan henzelf, tot in hun kinderen: Johannes en Jezus. En dan barst het uit in een lied: Magnificat, magnificat! “Mijn ziel maakt groot de Heer, de bevrijder.” Mijn ziel bevrijdt en maakt de ander groot, want niemand maakt zichzelf vrij. Het is de ander die zegt: ik aanvaard je zoals je bent, ik zegen je. Als we dat eens zouden durven toelaten. Dán wordt G-d werkelijk groot gemaakt.
Het Magnificat is een opstandig lied, een opstandingslied: de stem van kleinen en verdrukten, van wie lijden onder machten die hen klein houden. Het wordt gezongen door een vrouw die, door haar zwangerschap vanwege G-d, is opgetild, vrij-gemaakt uit haar geringheid. Het is een lied voor allen die zich te klein achten. Mijn ziel maakt groot de Heer, die mij groot heeft gemaakt.
Moge het ons zo overkomen, en mogen wij het doen voor elkaar. Het zal vrucht dragen, honderdvoud.
