Lc.2,15-20 (25/12/2025)
15 Toen de boodschappers weer van hen weg waren
naar de hemel,
zeiden de mensen – de herders – tegen elkaar:
“Laten we doortrekken tot Betlehem,
laten we gaan kijken
naar het woord dat [de schepping die] daar gebeurde,
zoals de Heer ons heeft bekend gemaakt.”
16 Zo haastten zij zich
en vonden Maria en Jozef
en het pasgeboren kindje,
liggend in een voedertrog.
17 Toen ze dit zagen,
maakten zij alom bekend
het woord [het scheppingsgebeuren]
dat hun over dit kindje was gezegd.
18 Al wie het hoorde,
verwonderde zich
over wat de herders tegen hen zeiden.
19 Maria bewaarde al deze woorden [heel dit scheppingsgebeuren]
en bracht ze samen en overwoog ze in haar hart. [symballein]
20 De herders keerden terug,
God verheerlijkend en prijzend
voor alles wat ze gehoord en gezien hadden,
precies zoals het hun was gezegd.
Daar ligt hij dan, de ‘redder van de wereld’, de ‘messias’, ‘G-ds zoon’, … een baby!
Wat moeten die herders daarvan gedacht hebben, na dat schitterend hemels schouwspel: Is het dát nu?
Misschien moet je een herder zijn om het te (h)erkennen dat in zoiets kleins en kwetsbaars net alles begint?! Gehard door de veeleisendheid van het leven, zelfs wat aan de marge van dat gewone leven, maar net tegelijk heel zorgzaam voor een kwetsbare kudde (vaak niet eens die van zichzelf), hadden de herders misschien het goede hart om door te hebben dat alle belangrijker dingen eigenlijk zo klein beginnen?
Vanaf vandaag zal ik het weer elke dag denken: Iedere keer dat de oproep klinkt “bidden wij met Jezus’ woorden”, bidden wij braaf “Onze Vader …”, maar éigenlijk zouden we moeten zeggen – krijsen eigenlijk: “Láaa, láaa, láaa …” – wellicht het meest authentieke gebed dat wij in ons leven ooit bidden: Hier ben ik, belofte van nieuw leven, … maar ik kan het niet zonder jou!
Een Zalig Kerstfeest, láaaa …
